Because it is available + nieuwe plannen

Ditmaal even niet alleen maar werkgerelateerde blogpost. Ik ben nu 2 weken terug van een heerlijke vakantie in Labuan Bajo waar ik helemaal tot rust ben gekomen. Het was heerlijk genieten van alles wat ik al 4 maanden gemist had zoals: pizza, wijn, cocktails , zwemmen in een zwembad, snorkelen, zon, blauwe lucht, naar een bar gaan, blanke mensen spotten en bovenal even niet aan werk denken. Bij deze vakantie hoorde dan ook het bovenstaande motto “because it’s avalable”. Ik zal zo uitleggen wat dit betekent, maar ik moet eerst even vermelden van Paul dat ik het niet zelf verzonnen heb, dus dan weten jullie dat.
Labuan Bajo is geen Bali waar je echt alles kan krijgen, maar als je 4 maanden hebt geleefd met de middelen die je hebt in Bajawa, dan krijg je wel zo’n soort gevoel als je daar bent. Het zien van een echte pizza geeft dan bijna het gevoel alsof je in het paradijs terecht bent gekomen en zwemmen in een echt zwembad voelt als optimale luxe. Ik heb dus echt geleerd om veel meer van de “kleine” dingen te genieten hier en dat voelt goed. Dit komt vooral doordat je in die 4 maanden juist zo sterk ervaart dat het niet beschikbaar is en daarom ga je er waarschijnlijk ook meer aan denken. Maar goed deze vakantie was alles dus avalable en vandaar ons motto, als het beschikbaar is, dan nemen we het. Hierbij een klein voorbeelje ter illustratie: Op zaterdag liggen we lekker aan het zwembad een boekje te lezen en te genieten van het mooie weer. Ik heb een beetje dorst en bestel een cola en besluit ook maar de menu kaart even te bekijken. Nou daar zag ik een aantal heerlijke cocktails opstaan en erg lekkere maaltijdsalades, dus je begrijpt dat de barman erg blij was met ons motto ;-) En als je daar dan ligt in het zwembad met je cocktail, besef je weer waarom het zo fijn is om in Indonesie te zijn.

Naast het relaxen heb ik ook veel nagedacht en gereflecteerd. Het was als het ware een moment van stilstaan en bezinnen. Ik heb de afgelopen maanden eens grondig geanalyseerd en ik ben tot een aantal conlusies gekomen.
- Ik heb door mijn enthousiasme weer veel te veel uren gewerkt en dus heb ik besloten om dit met alle organisaties te bespreken en hier verandering in te brengen. (ik leer het beter laat dan nooit zullen we maar zeggen)
- Ik kan niet de hele school “redden”, dus het is belangrijk om te focussen. Ik heb dan ook besloten dat ik ga focussen op de oudere leerlingen om hen wat wereldwijzer te maken en daarnaast ga ik veel trainingen en workshops aan de docenten geven.
-Het werk moet mij ook bevrediging geven, dus zoeken naar uitdagingen waarvan ik zelf ook blij word

Natuurlijk zijn dit slechts enkele hersenspinsels, maar ik zal jullie niet vermoeien met de overige….

Nieuwe plannen:
Afgelopen week was VSO hier op bezoek en hebben we een tussentijdse evaluatie gehad met alle 3 mijn organisaties. We hebben samen stil gestaan bij de veranderingen die ik gebracht heb en dat was voor mij heel leuk om te horen. De directeuren moesten aangeven wat zij als een verandering zagen en dat was dan ook mijn eerste keer echte feedback. In Indonesie krijg je geen feedback als je er niet om vraagt en als je erom vraagt is het heel minimaal. Met stip op 1 stond het brengen van disipline, op tijd zijn en voorbereid zijn. Volgens de directie zijn de leerlingen hierdoor ook meer gedisiplineerd. Toen we daarna proriteiten moesten aangeven, werd helaas door de directeur van de school aangegeven dat de prioriteit “gemiddeld” was. In mijn ogen zou dit juist hoge prioriteit moeten zijn, omdat structuur zo belangrijk is voor deze kinderen. Maar ik zal dus moeten accepteren dat men er heel anders over denkt. Daarnaast werd mijn algehele aanwezigheid, enthousiasme en initiatieven genoemd. Volgens hen zijn de kinderen altijd blij als ik er ben en activiteiten met ze doe. Leuk om te horen en heel makkelijk te verklaren: op deze momenten wordt er iets voor hen georganiseerd en krijgen ze echte aandacht , dat zijn ze gewoon niet gewend. Ook zagen ze veel veranderingen in het activiteitenaanbod en gaven ze aan zo blij te zijn met al mijn nieuwe creatieve ideeen. De laatste veranderingen kregen dan ook hoge prioriteit.
Daarna heb ik gepresenteerd wat ik denk (naar aanleiding van SCOTs/ discussies/ observaties e.d) dat er per organisatie nog gedaan moet worden. Omdat dit heel veel ideeen/ plannen zijn hebben we samen de prioriteiten benoemd en op basis daarvan ga ik nu een plan maken met alle organisaties. Hierdoor kwamen mijn aantal werkuren ook aan bod en gaven mensen zelf al aan dat ik moet uitkijken dat ik niet te hard werk (hele dagen werken wordt hier al als veel te veel gezien). Ik heb aangegeven dat ik heel veel werk ook buiten het schoolgebouw kan doen en dus vanaf volgend schooljaar vaker buiten de deur zal werken en hier was men het mee eens.
Voor mij is dit een hele opluchting, want hierdoor kan ik ook eens een echt weekend vrij nemen, zonder dat ik me daar schuldig over hoef te voelen. Besloten is dat ik naast al mijn directe werkzaamheden met de kinderen ga fokussen op:
- Opzetten + implementeren van een training “counseling/ vertrouwenspersoon” voor leraren + begeleiders
- Trainen van de docenten + begeleiders ten aanzien van speciaal onderwijs
- Marketing/ promotie van de produkten die gemaakt worden door de leerlingen + creeeren van nieuwe producten
- Zoeken naar mogelijkheden om computers aan te kunnen schaffen en ICT lessen te geven
- Opzetten + implementeren van maatschappelijke 1 dag stages (hotel, restaurant, winkel, werkplaats etc) voor de oudere studenten, zodat ze ook eens buiten de muren van de school kunnen kijken.
- Opzetten van een activiteitencommissie (wanneer er belangrijke evenementen zijn kunnen onze kinderen optreden, nu worden zij hier nooit in betrokken en mogen zelfs niet deelnemen)
- Op aanvraag: coaching/ advisering aan de ouders van kinderen met een beperking in de traditionele dorpen (in samenwerking met de zusters)

Al met al hele leuke klussen waar ik erg veel zin in heb. Ik wil dat er bij iedere activiteit collega’s betrokken worden, zodat we samen kunnen werken en kennis/ vaardigheden kunnen delen. Het mag niet zo zijn dat als ik weg ben, er een gat valt, dus ik ga hier echt vol op inzetten het komende schooljaar.

Zoals ik al eerder schreef gaat het niet helemaal zoals ik gehoopt had te kunnen werken, er komt heel veel vanuit mij en de docenten hebben zelf weinig input.
De rol vanuit VSO wordt gezien als een facilitator, maar hoe faciliteer je “ontwikkelingen” als men niet weet wat ze willen/ kunnen ontwikkelen? Ik heb het met VSO over dit dilemma gehad en hun antwoord was simpel. Ik moet mezelf zien als een “opener”, ik ben de eerste vrijwilliger en dus de eerste persoon die hen nieuwe inzichten/ ideeen kan brengen. Volgens VSO is het dus juist goed dat ik veel voorbeelden aandraag/ laat zien hoe het anders kan als ik maar steeds mijn collega’s in het proces betrek. Ook gaven ze aan dat het aan mij de taak om het stigma wat te doorbreken.

Dus zoals ik het zelf zie, het gaat om bewustwording, acceptatie en het creeeren van integratie, zowel in als buiten de school. Laat dat nou net zijn wat ik met de bovengenoemde activiteiten hoop te bereiken, dus volgens mij zijn we op de goede weg ;-)

Bedankt voor alle steun + bemoedigende woorden en tot snel weer…. Liefs