De eerste werk-week

Mijn eerste week was een beetje een rare week en ik hoop dat de volgende weken anders zullen zijn. Op dinsdag had ik een korte afspraak met de directeur. Aangezien hij geen enkel woord Engels spreekt en mijn Indonesisch nog niet zo ver gevorderd is dat ik kan zeggen wat ik wil, was het vooral een kennismaking met elkaar. Ook prima voor een eerste keer. Daarna moest ik mezelf voorstellen aan alle 97 kinderen. De school bestaat zowel uit speciaal basisonderwijs als speciaal voortgezet onderwijs. De jongste leerling is 7 jaar en de oudste is 19 jaar oud. De school is te klein voor alle kinderen, dus bestaat een lokaal uit 2 klassen.
Na even met de kinderen buiten gespeeld te hebben (in de pauze) en mij voorgesteld te hebben aan alle docenten werd me gevraagd om donderdag terug te komen om echt te beginnen. De dag erna (woensdag) was namelijk een moslim feestdag, dus een vrije dag.

Op donderdag was ik netjes op tijd op school (7 uur). De kinderen moeten zich hier om 7.15 melden en de les start om 7.30. Netjes op tijd betekende ook meteen, de eerste en de enige docent. Rond 7.15 zijn alle kinderen en de meeste leraren aanwezig, iedereen wordt opgesteld in een soort leger-opstelling, uniform  wordt gecheckt  en samen wordt het onze vader gebeden. 1 van de kinderen moet voorbidden en de rest volgt.
Rond 7.30 druppelen er nog wat leraren binnen en starten de lessen. Althans, op papier, in de realiteit, zijn er klassen die gewoon moeten wachten tot hun docent zo ver is. Kinderen met gedragsstoornissen alleen in een lokaal laten, brengt over het algemeen veel ruzie, slaan, schoppen en schelden met zich mee. Zo ook hier, ik mocht die dag gade slaan hoe 2 kinderen elkaar te lijf gingen. Als ik zoiets zie blijf ik toch een echte “juf” en spring daar tussen. Ik probeer uit te vinden wat er aan de hand is, maar 1 van de kinderen drukt mij een stokje in mijn handen, waardoor voor mij al snel duidelijk was dat de corrigerende tik hier nog wel degelijk wordt gebruikt.

Ik heb alle docenten uitgelegd dat ik eerst graag wil observeren om te zien hoe mijn bijdrage aan dit team het meest waardevol kan zijn. Iedereen vond dit oke, dus ik besloot maar gewoon met klas 1 te beginnen, de kleuters t/m 6 jaar. Dit is een klasje bestaande uit 10 kinderen, 3 kindjes met downsyndroom, 2 autisten en 5 jongens met een leerachterstand (in nl waars met extra ondersteuning in basisonderwijs). Ik zie dat de docente echt haar best doet om alle kinderen erbij te betrekken, maar doordat de uitleg klassikaal is, blijkt dit erg lastig. Mij valt al snel op dat de 3 kindjes met downsyndroom niet in staat zijn om hun aandacht erbij te houden en de 2 autisten worden er helemaal niet bij betrokken. De 5 jongetjes met de leerachterstand letten wel op en geven respons, hierdoor krijgen zij ook automatisch de meeste aandacht. Goede antwoorden worden sterk bekrachtigd door de docent, wat ik echt wel heel goed vond. Na de klassikale aanpak krijgen de jongetjes opdrachten in een schriftje en krijgen de andere kinderen een puzzeltje. Mij wordt gevraagd om de jongetjes te helpen met hun reken-opdrachtjes. Het zijn maar 5 kindjes, dus dat zou moeten lukken zou je zeggen. Maar het niveau verschil is zo groot, dat het erg lastig is om alle kinderen evenveel aandacht te geven. Sommige kinderen kunnen veel meer, raken verveeld en gaan negatieve aandacht vragen. Waardoor anderen die wat langzamer zijn, worden afgeleid en daardoor ook negatieve aandacht gaan vragen. Ik denk dat wat competentiegericht onderwijs hier een mooi plekje zou kunnen krijgen.

De andere 2 dagen wilde ik eigenlijk in andere klassen kijken, maar het liep allemaal wat anders dan verwacht. 3 december is nl “hari cacat” in Indonesie (dag voor de mens met beperking) en de school voert dan een show op. Hiervoor moet nog heel veel gedaan worden, alle kinderen moeten dansjes, liedjes, mode shows instuderen en de leraren maken kleding, atrributen etc. Het lijkt wel of dit nu meer prioriteit heeft dan aandacht voor de kinderen zelf. Naast deze voorbereidingen was er ook nog het lerarenvollybal tournooi, een vollybaltoernooi wat 3 dagen duurt en tot mijn grote verbazing onder schooltijd plaats vindt.

Vrijdag is sportdag in Indonesie, op zich een heel goed initiatief, want alle kinderen krijgen zo voldoende beweging. Eerst wordt er met z’n allen ochtendgymastiek gedaan, begeleid door de oudste kinderen en je kan merken dat men dit leuk vindt. Daarna volgen er sportactiviteiten voor de kinderen. Maar deze vrijdag viel het dus samen met het lerarentournooi. Dus wat schetste mijn verbazing, leraren gaan vollyballen en de kinderen worden gewoon achtergelaten op school. 2 leraren, 1 assistent en ik bleven achter om alles in goede banen te leiden. Echter de banen heb ik niet gezien, mijn inziens was er geen structuur, alle kinderen liepen maar wat rond en niemand die de kinderen echt in de gaten hield. Dat is ook onmogelijk met zo veel kinderen en als je zelf bezig bent met de voorbereidingen voor de show. Alleen als de kinderen echt komen vragen om hulp, wordt er door de leraren gereageerd. Helaas vaak door een tik en straf.
Ik wilde hier niet in mee gaan en had ook geen voorbereidende taak, dus uiteindelijk heb ik samen met de oudere kinderen 2,5 uur lang vollybal partijtjes gecoordineerd. Natuurlijk kon ik zo nooit alle 97 kinderen bedienen, maar ik had in elk geval het idee dat ik iets betekenisvols had gedaan voor de kinderen.

De dag erna (zaterdag) was nog een graadje erger. Zaterdag is de dag waarop de kinderen werken aan verschillende vaardigheden (althans volgens schema), echter ook vandaag was het lerarentoernooi en moest er nog het een en ander voorbereid worden voor 3 december. De dag ervoor had de docent van klas 1 mij gevraagd of ik met haar creatieve vaardigheden wilde geven. De laatste weken op het Kinderdagverblijf deed ik niet anders, dus ik had gezegd dat ik dit wel leuk vond en had ook bedacht wat we konden maken. Voor mij is samen met de kinderen werken een goede manier om in te schatten wat ze wel/ niet kunnen, dus ik vond het wel een goed idee. Ik had uitgelegd dat ik de groep graag wilde opsplitsen, omdat iedereen dan beter tot z’n recht kwam. Ik een groepje, zij een groepje. Maar wat schetste mijn verbazing bij het ochtendritueel wordt doodleuk medegedeeld aan de kinderen van klas 1 en 2 (totaal 19 kin) dat ze met ibu Sarah gaan knutselen. Er zou nog 1 docente bij komen om mij te assisteren, maar ik kreeg de leiding. Nou dat heb ik dus niet door laten gaan. Ik heb vriendelijk uitgelegd dat ik mij nu op dit moment nog niet in staat acht om dit te kunnen en ik heb ook gezegd dat ik het erg vervelend vind dat ik zo voor het blok wordt gezet (dit natuurlijk weer in mijn beste indonesisch). Uiteindelijk kreeg ik wel mijn zin, want er werd een jongeman bij me neergezet om te assisteren en ik heb de activiteit slechts met 1 klas gedaan. Het was overigens heel leuk, de kinderen waren erg rustig en je ziet gewoon hoe ze genieten van iets wat ze wel kunnen. Ook heb ik meerdere malen bevestigd dat ik het heel mooi vond en heb ik zelfs een beetje met ze gekletst en gezongen. In de pauze wilden ze niet stoppen en vroegen steeds maar weer of we maandag weer iets gaan doen. Ondertussen kwamen er kinderen uit andere klassen langs om te vragen wanneer ik met hen iets kom doen.. En dan zit ik toch wel met tranen in mijn ogen, dat zo’n klein beetje extra aandacht, zoveel vreugde kan brengen voor deze kinderen, dat is echt niet te beschrijven!
Maar tegelijkertijd moet ik nu echt op mijn grenzen passen en voel ik meer dan ooit dat als ik niet uitkijk, ik hier straks na 1 week alles doe. Dus ook al is me geleerd dat Indonesische mensen niet direct zijn, ik ben toch naar de directeur gestapt om een gesprek aan te vragen over mijn rol op school en daarbij de communicatie van en naar alle docenten. Op maandag zou het gesprek plaats vinden, maar de directeur had besloten dat het hele team erbij moest zijn. Dus op maandagochtend werd er een vergadering ingelast (weer tijdens schooltijd). Eerst ging het over alle geplande activiteiten deze maand en daarna maakte de directeur duidelijk dat hij niet blij was met hoe het was gegaan afgelopen week. Althans dat denk ik begrepen te hebben.

Er werd besloten dat we na schooltijd allemaal moesten blijven om het over mijn rol te hebben. Nou dus zo gezegd zo gedaan, om 12 uur kwamen we met z’n allen bij elkaar en werd er eigenlijk al snel naar mij gekeken. Ibu Sarah zeg jij maar wat er moet gebeuren nu en zeg jij maar wat je hier komt doen en wat jouw opdracht hier is… Dan merk je weer hoe men hie gewend is top-down te werken. Ik ben de blanke, dus ik mag beslissen… Stom genoeg toch op die vraag ingegaan, want eigenlijk is het nog veel te vroeg om het daarover te hebben. Dus toen ik merkte dat ik vastliep heb ik in mijn beste indonesisch aangegeven dat ik het vooral belangrijk vind nu dat ik de mensen leer kennen en dat ik kan observeren. Hierop reageerde het team dat observeren in de klas nu heel lastig is, omdat er zoveel activiteiten zijn. Ook wilden ze weten wat ik de school nou eigenlijk kan bieden. Op zich een logische vraag, maar ook voor nu veel te vroeg om te beantwoorden. Zodra ik ga zeggen wat ik allemaal wel niet kan bieden, weet ik nog niet wat zij zelf nou echt willen. Nou ja ik vrees dat ik dat wel een beetje weet, ze willen graag dat ik les ga geven. En dat wil ik soms ook best wel doen, maar mijn rol als trainer/ adviseur zal toch anders zijn. Dus ik ben benieuwd hoe dit gaat lopen. ...Anyway, we hebben nu afgesproken dat ik in Jan in de klassen ga observeren en dat ik tot de kerst wel aanwezig ben en de docenten assisteer, mits men mij van te voren uitlegt wat ik moet doen.
Ik had een dubbel gevoel na de vergadering. Enerzijds opgelucht dat het voor iedereen duidelijk is dat ik pas in Januari echt ga beginnen met observeren. Anderzijds teleurgesteld, omdat ik door gebrek aan woordenschat niet het gevoel heb dat ik echt duidelijk heb gemaakt wat ik wilde zeggen. En aangezien alles is het indonesisch gaat,  blijft het ook altijd maar weer de vraag of we elkaar inderdaad begrepen hebben.

De docenten zijn overigens wel allemaal super vriendelijk en ik merk echt dat ze me graag willen leren kennen. Ik denk ook dat ze echt wel het beste voor hebben met de kinderen, maar  dat het nu gewoon een beetje een gekke tijd is met alle activiteiten. Helaas zie ik ook dat er weinig kennis is van de verschillende ziektebeelden/ gedragstoornissen, waardoor er mijn inziens nu te veel of te weinig gevraagd wordt van leerlingen. 

Kortom een heftige week, maar ook een bevestiging dat mijn bijdrage van waarde kan zijn en dat is toch echt de reden dat ik hier gekomen ben.