gastgezin

2 oktober 2010: 20.30 uur

Slechts een paar dagen verder en zoveel meer gebeurd. Met als grootste verandering “mijn nieuwe gastgezin voor de aankomende 5 weken”. VSO zorgt voor een gastgezin wat nieuwe volunteers een onderdak geeft tijdens hun verblijf in bali. Met als grootste pluspunt dat je de taal zo een stuk sneller eigen maakt. En in mijn geval moet dat ook wel, aangezien slechts de dochter van de familie een heel klein beetje Engels praat en de rest van de familie totaal niet. We hebben allemaal een verschillend gezin en dus ook verschillende situaties. Hierbij schets ik in het kort even mijn situatie:
Ik woon in een echt balinees samengesteld huis wat inhoud dat er 1 tempel is en elk gezinslid een eigen ruimte heeft om die tempel heen, dus ik ook. Verder houden ze erg van huisdieren, want van elk soort loopt hier wel wat rond. Ze hebben  3 honden, vissen, 1 schildpad, 1 vogel, 2 kippen en dan nog 1 aap in een kooi. Ik geloof dat dit mijn grootste cultuurshock is tot nu toe. De aap zit in een heel klein kooitje en is er echt alleen voor de show. Toen moeder mij vroeg of ik het mooi vond heb ik me wijselijk stil gehouden en mijn prodent smile opgezet, maar tja dan besef je wel dat je echt in een andere wereld bent. Buiten deze reguliere huisdieren heb ik nog mijn eigen kamerbewoners; mieren en salamanders.

Doordat iedereen zijn eigen ruimte heeft, is het samenzijn al snel beperkt. Als ik echt wil communiceren met de familie moet ik aankloppen om hun huis binnen te stappen en dat vind ik best lastig. Ik ben hier gisteren geaariveerd en nadat vader mij mijn kamer had gewezen was iedereen weer verdwenen, gelukkig had ik een kleinigheidje bij me uit NL (lees: speculaas en thee gekocht in een warenhuis, nadat ons verteld was dat een souvenier erg goed in de smaak valt) waardoor ik zonder problemen kon aankloppen en wat interactie had. Zoals eerder gezegd VSO bereid ons op alles voor, dus gelukkig hadden we op donderdag al een lesje bahasa indonesia achter de rug. Wat mijn introductie wat versoepelde, echter op een bepaald moment is de woordenschat toch echt op en vallen de ongemakkelijke stiltes. Voor de mensen die goed kunnen visualiseren, dit gebeurt allemaal buiten al staand, er is geen terras, geen stoelen of tafels. Wel een heel groot tegelplateau, waar je wel kan zitten, maar dan zit je weer voor iemands kamer, dus dat leek me ook geen goed plan. Na even een tijdje met de dochter gesproken te hebben in voornamelijk lichaamstaal en met behulp van het woordenboek was het zo’n beetje etenstijd. Ook dit doen ze alleen in mijn gastgezin, dus ik ben maar even verderop wat gaan eten met een andere VSO-er. Maar ook zoiets blijft lastig, want als vrouw in bali zijn er een aantal zaken waar je rekening mee moet houden:
Ten eerste vrouwen zijn als het donker wordt bijna niet meer alleen buiten (hier is dat dus al vanaf 18 uur) en ten tweede vrouwen drinken niet. En laten dit nu net 2 dingen zijn die ik normaal wel doe ;-) Ik vind het belangrijk dat  het gezin ziet dat ik hen respecteer, maar 18 uur thuis zijn vind ik wel erg vroeg. Aangezien ik dan ben aangewezen op mijn eigen kamertje, want de rest van de deuren zijn dan alweer gesloten. Ik heb dus nu de afspraak gemaakt dat ik om 21 uur thuis ben. Over thuiskomen gesproken, ik moet dan eerst mijn hand door de poort steken terwijl de 3 trouwe viervoeters mij begroeten met hun geblaf. Gelukkig lijken ze al snel te begrijpen dat ik nu onderdeel ben van het gezin, dus na een korte begroeting kan ik veilig mijn kamer betreden.  

Vandaag was mijn eerste echte vrije dag hier alleen. Om 6.30 uur werd ik wakker gemaakt voor het ontbijt. Wat voor mijn deur werd neergezet. Het is niet veel, maar ik ontbijt toch eigenlijk nooit, dus dat is prima.
Het huis ligt het verst van alle andere volunteers af, maar het dicht bij mijn school en nog veel belangrijker: het strand! Dus ik vind het helemaal niet zo erg om mij hier alleen te vermaken. Omdat ik moest wassen, ben  ik naar de winkel gegaan om waspoeder te kopen. En voor het eerst met succes afgedongen/ afgedingd (is dat een woord?). Thuis aangekomen kon het feest beginnen. In het begin kreeg ik alleen een kleine emmer van moeder mee, maar toen ik in mijn beste bahasa wist duidelijk te maken dat mensen in holland best groot zijn en dus ook best een grotere emmer kunnen gebruiken, mocht ik gelukkig toch een grotere emmer lenen. Hier zeggen ze trouwens ember, dus dat is redelijk makkelijk te onthouden. Nadat ik alles zorgvuldig volgens balinese gebruiken opgehangen had, ondergoed beneden op een klein rek en broeken aan een normale waslijn, ben ik maar even gaan lezen. Ik word dan volledig met rust gelaten, behalve door de honden. 1 van hen heeft vlooien, dus daar ben ik dan weer wat minder blij mee. Omdat ik door kreeg dat de dag zo wel erg lang zou duren heb ik contact gezocht met andere volunteers en uiteindelijk zijn we samen naar Denpasar gegaan om wat moderne hitech apparatuur te kopen (ik heb een laptoptas) en een andere volunteer op te pikken van de airport. Daarna nog gezellig even wat gedronken en gegeten en toen terug naar huis.

Terwijl ik dit alles typ lig ik in mijn bed en na dit berichtje ga ik slapen. Iedereen die mij een beetje kent begrijpt dat dit extreem vroeg is, maar meer is er niet echt te doen hier. Ik weet dat dit vreemd klinkt uit mijn mond, maar  ergens is het wel lekker om zo vroeg op te staan, want eerlijk is eerlijk iedere ochtend weer kan ik intens genieten van de zon en de gedachte dat ik nog even geen verantwoordelijkheden heb! Aangezien dit snel zal veranderen, heb ik besloten er gewoon het beste van te maken en te genieten van het “leren”.

Zondag 3 oktober 16.05

Een heerlijk dagje gehad. Vanmorgen vroeg opgestaan en naar het strand geweest, beetje gekletst met de local people daar en heerlijk gezwommen. Het water is echt super warm! Ik was nu meer aan de kant waar geen toeristen zijn, dus dat was wel even anders. Ik zwem dan ook net als alle andere vrouwen in een broekje en een tshirt. Na het strand ben ik op de fiets de omgeving wat gaan verkennen (lees: ik was op weg naar sanur city, waar ik had afgesproken met de anderen, maar natuurlijk weer verdwaald). Mijn bahasa gaat wel echt stukken beter zo, want om de goede weg terug te vinden lijken mijn begroetingen in bahasa erg te helpen.

Nu dus even snel deze blog posten, wellicht nog even skypen en dan weer terug. Wil graag voor het donker thuis zijn, zodat mijn familie weer gerust is ;-)

Morgen begint onze eerste echte schooldag, dus ik ben erg benieuwd! Heb er zin in…

Sampai Jumpa