Weer een maand voorbij....

Inmiddels weer eind mei en de Juni maand is in zicht. Helaas nog steeds bijna dagelijks regen hier, volgens mij komt er geen einde meer aan het regenseizoen. Volgens de mensen hier is het sinds afgelopen jaar niet meer mogelijk om te voorspellen hoe lang het gaat duren. Nu is het inmiddels al 7 maanden en daar wordt ik niet echt vrolijk van. Maar zoals men zegt, na regen komt zonneschijn, dus daar wachten we dan maar op.

Deze maand stond vooral in het teken van de eindexamens van zowel de laatste klas middelbare als basisschool. Alle anderen kinderen hadden daardoor vrij en aan de docenten de taak om dit alles in goede banen te leiden. Ook moesten zij zorgen dat er consumpties voor de kinderen waren. Ik stond ook ingedeeld om te koken, dus dat heb ik ook een keer gedaan, maar voor de overige dagen heb ik besloten om niet mee te doen. Ik heb uitgelegd dat ik mijn tijd wel beter kan gebruiken dan bananen bakken. Gelukkig was er zo wel voldoende tijd over om de docenten te trainen, dus we zijn weer druk bezig geweest met interactieve media in de les. Ik merk dat ik het echt heel leuk vind om hen te trainen en ik zie dat een heel aantal mensen het ook echt leuk vinden, maar de vraag blijft of ze het ook gaan toepassen. Al moet ik wel zeggen dat er een aantal docenten zijn die echt wel andere dingen uitproberen in de les en mij dan ook uitnodigen om feedback te geven. Ook heeft inmiddels bijna iedereen een laptop en wordt er steeds meer materiaal gedeeld, dus dat is leuk!

Op prive gebied was dit de maand van de bezoekers. Zoals jullie wel weten stel ik mijn huis beschikbaar voor couchsurfers, dit vind ik leuk en zeg dus bijna altijd “ja” op een verzoek, maar zo had ik dus afgelopen maand 3 mensen op bezoek. 1 van hen is zelfs langer dan een week gebleven. Door de examens had ik s’middags veel tijd en dus heb ik veel gewandeld, motor gereden en tourguide gespeeld. Ik werd zelfs “de Bule tourguide” genoemd door de mensen werkzaam bij de toeristische plekken.

Begin mei kreeg ik de vraag van Roland (daar heb ik samen VSO voorbereiding training mee gedaan) of hij op vakantie mocht komen, dus toen hij arriveerde heb ik de andere CS-ers de deur uitgezet. Het was geweldig om weer even Nederlands te kunnen praten en samen te zijn met iemand die het VSO leven heel goed begrijpt.

Ik had in diezelfde week (hemelvaartsdag) een uitje met mijn collega’s naar Riung. Mooi plekje, hier 3 uur vandaan (met motor) aan de zee. Omdat ik inmiddels wel weet dat schooluitjes altijd een grote relegieuze invloed hebben, had ik bewust andere vols en Roland uitgenodigd om mee te gaan, zodat ik daar wat makkelijker onderuit kon komen. Maar natuurlijk veranderde men op het laatste moment het programma. Uiteindelijk zijn we dus met alle volunteers en Roland op donderdag en vrijdag samen geweest, bootje gehuurd, gezwommen, gesnorkeld, gerelaxed etc en op zaterdag ben ik dan alleen met mijn collega’s nogmaals gegaan. We zouden om 5 uur s’ ochtends vertrekken met de boot, omdat ik dus met andere vols in een hotel sliep, had ik nadrukkelijk gevraagd of dit Indonesische tijd (elastieken tijd) is of westerse tijd (op tijd). Mij werd op het hart gedrukt dat dit echt op tijd was. Dus wie was er natuurlijk op tijd? Juist, domme Sarah denkt dan “wie weet zijn ze vandaag echt op tijd en dan kan ik natuurlijk niet zelf te laat zijn”. Uiteindelijk vertrokken we om 6.30. Een hele ervaring om op een boot te zitten met mensen die allemaal niet kunnen zwemmen en doodsbang zijn. Zodra we het eiland zagen was ik al in het water gesprongen om te zwemmen, maar dat was dus een hele domme culturele fout. Want we moesten natuurlijk eerst samen de dag openen met een mis. Had die pastoor in de boot maar niet zijn gewone kleren aan moeten doen, hoe kon ik dat nou weten?! Nou daar stond ik dan, drijfnat een mis bij te wonen. Ik moet toegeven dat een mis op een eiland in je zwemkleding best een bijzondere ervaring is, maar ik schaamde me dood.
We kregen maar liefst 1 uur vrije tijd om te zwemmen en daarna moesten we alweer terug, want Indo’s willen niet in de zon, bang om een te donkere huidskleur te krijgen. Uiteindelijk hebben we die dag 5 uur op de motor gezeten met allerlei tussenstops, bergje beklimmen waarbij we weesgegroetjes moesten opzeggen totdat we boven bij de top waren. Daar weer een mis en toen terug naar beneden. Deze maand is namelijk de maand van Maria en dat betekent veel bidden. Toen het al donker werd en we nog minstens 2 uur te gaan hadden op de motor heb ik gelukkig kunnen zorgen dat iemand anders mijn motor met mij achterop naar Bajawa heeft gereden, want ik was echt kapot!

Alle andere volunteers waren al eerder die dag naar Bajawa gegaan en dus waren we weer samen en heb ik die dag erna weer voor tourguide gespeeld. Ik zou er bijna geld voor kunnen gaan vragen... Ik kreeg de dag erna weer 2 couchsurf verzoeken, maar deze mensen heb ik toch moeten teleurstellen. Nu dus heerlijk een paar dagen alleen thuis geweest, boeken gelezen en het afscheid van Alanna en Danny voorbereid. Zij vertrekken a.s. zondag, dus vanaf dan ben ik echt de enige volunteer hier, benieuwd hoe me dat bevalt!

Ik had in een van mijn vorige blogs al aangegeven dat VSO gevraagd had om eerder te stoppen ivm Visa verlenging en geld tekorten. Ik heb besloten om hiermee akkoord te gaan en zal dus per eind september Indonesie verlaten. Ik ga dan niet terug naar Nederland, maar zal mijn avontuur voortzetten in Afrika, maar daarover later meer...

Ter aflsuiting nog een succes wat ik wel even wil delen. Ik heb de afgelopen 9 weken zowel docenten als groepsleidsters getraind op het gebied van “counseling” en vandaag was de laatste trainings bijeenkomst. Ik heb hen geleerd om met kinderen in gesprek te gaan, niet te veroordelen, maar om eerst proberen te begrijpen en dit was echt nieuw voor hen. We zijn hier door middel van rollenspelen mee bezig geweest en ik heb veel feedback kunnen geven op houding en gedrag. Voor mij was het een hele uitdaging om hen te trainen en alles over te brengen in het Indonesisch zoals ik het in het Nederlands zou doen, maar ik ben erg tevreden. Vanaf nu gaat de implementatie beginnen en ik ga hen daarin coachen.
Ik had alle docenten gevraagd om terug te geven wat ze geleerd hebben van de cursus of waar ze wat aan gehad hebben. Bijna iedereen gaf aan dat ze geleerd hebben dat ze hun houding naar de leerlingen moesten veranderen om te kunnen zorgen dat ze een betere relatie met de kinderen kunnen opbouwen. 1 collega gaf aan dat ze door mijn aanpak/ houding naar de kinderen gezien heeft hoe je door liefde en aandacht vertrouwen kan winnen bij kinderen en in staat kan zijn om contact te hebben met een kind, ook al heeft het een beperking of gedragsproblemen. Een andere persoon gaf aan dat ze nu minder streng is tegen de kinderen en in heeft gezien dat je zonder fysiek te straffen ook gewenst effect kan hebben door in gesprek te gaan met de leerling! Nou je kan begrijpen dat ik daar wel heel trots op ben! Het zijn natuurlijk slechts woorden en ik hoop dat ze dit ook echt gaan/ blijven toepassen, maar het is in elk geval een begin.... en zo zie ik toch weer dat we samen veel kleine stapjes zetten en dat doet een mens goed!

Nu vooral nog even trainingen afronden, vergaderingen bijwonen, toetsen maken en dan is het over 3 weken zo ver, eindelijk weer een hele maand op vakantie! Daar heb ik heel veel zin in!