Weekendje vrij + 1 minggu Citra + kerkdiensten

Zaterdag 5 maart was een vrije dag en dus mijn eerste echte weekend sinds maanden. Dit is natuurlijk een ideale gelegenheid om er even tussenuit te gaan, dus dat hebben Paul en ik dan ook gedaan. S’ochtends lekker vroeg vertrokken op de motor naar het prachtige Waelenga beach om eindelijk weer te kunnen zwemmen. We hadden gehoord dat je daar kan overnachten in een cottage, dus van te voren geboekt tot en met maandag. Het blijft een gek idee dat je zodra je de bergen afdaalt (nog geen 30 min) ineens in een totaal ander klimaat terecht komt. Gek, maar wel heel erg fijn!

Mbalata beach inn cottages wordt gerund door een super vriendelijke man die meerdere jaren in Europa heeft gewoond en daardoor weet wat toeristen willen. Dit was dan ook te merken aan de europese wc met wc papier, goede matrassen, muskieten net, regendouche en een idilisch uitzicht. Er is een heerlijk zandstrand met lekker warm zee water en 2 maal daags wordt er voor de gasten gekookt. Echt een heel mooi plekje en eigenlijk heel jammer dat het zo weinig bekendheid heeft. Ik had van te voren gezocht op internet en kon alleen een stukje op een Duitse blog vinden. Dus toen we het daar over hadden met de eigenaar en hij vertelde dat hij te weinig internet mogelijkheden had om een site te maken, kwam ik met het idee om hem te helpen. Dus vanaf nu besteed ik mijn vrije tijd aan het maken van een website en ik vind het echt heel leuk… zodra de site af is en online gaat, zal ik wel even een linkje plaatsen.

Bij aankomst op het strand ontmoeten we een Belgisch meisje dat ook als vrijwillger op een school werkt. Zij is hier slechts voor 3 maanden, maar ze geeft creatieve vakken op een middelbare school. Het klikte meteen tussen ons en we hebben het hele weekend met elkaar opgetrokken. Omdat ze zo creatief is heb ik gevraagd of ze eens op mijn school kan kijken naar mogelijkheden om onze vaardigheden uit te breiden. Ze vond dat een erg goed idee, dus ze heeft beloofd dat ze binnenkort langs komt om te kijken of ze iets kan betekenen voor SLB.
Omdat ik op maandag al weer vroeg terug moest zijn voor een vergadering op school, vertrokken we in het donker naar Bajawa. Natuurlijk begon de vergadering weer 2 uur later dan gepland, dus ik had nog best wat langer kunnen slapen, maar beter op tijd dan te laat zullen we maar zeggen (iemand moet toch het voorbeeld geven).

1 week Citra
Afgesproken was dat ik de hele week in het kindertehuis “Citra” zou meelopen om te ervaren hoe het leven daar is. Ik zou dan dus slechts 1 dag naar school komen om Engels te geven. Maar zoals ik al eerder vermelde was er op maandag een verplichte vergadering en op dinsdag een praktijk toets Engels voor de derde jaars. Ik gaf aan dat ik ijin (toestemming) had om er niet te zijn op dinsdag. Dus toen werd het idee geopperd om dan maar een andere docent de praktijktoets af te laten nemen. Leuk bedacht, maar iemand die geen woord Engels spreekt mijn studenten laten beoordelen zag ik toch niet zo zitten. Dus uiteindelijk was ik toch 2 volle dagen op school en daarnaast in het tehuis. Ik heb dan ook dagen gemaakt van meer dan 15 uur per dag afgelopen week. Ik begon iedere dag om 5 uur s’ochtends met het wekken van de kids, helpen met eten koken en zorgen dat iedereen op tijd aan tafel zit voor het ontbijt. Gezamenlijk eten = rijst met een klein beetje groente. Daarna of met de kids naar school voor mijn werkzaamheden daar of het helpen van de begeleiders met afwassen, schoonmaken en dan samen met het management op kantoor werken. Tussen de middag weer met de kinderen eten = rijst met beetje groente, spelletjes spelen (ik had kaarten meegenomen) en dan s’middags weer activiteiten organiseren. Daarna helpen met huiswerk/ spelletjes spelen/ helpen met koken en weer samen eten = rijst met een beetje groente en tofu. Daarna was het al snel 21 uur en kon ik naar huis om meteen mijn bed in te duiken. Het was een erg drukke, zware, maar ook goede week. Ik heb nu echt ervaren hoe het er daar aan toe gaat en kan zo beter een SWOT analyse maken. Dit is een analyse waarbij we gaan kijken wat er goed gaat, wat nog ontwikkeld kan worden en wat mijn rol daarin kan zijn. A.s zaterdag ga ik dit proces faciliteren met behulp van een vertaler.

Omdat de Citra nogal veel financiele problemen heeft, hebben we een bespreking gehad met de lokale gemeente om te kijken hoe de omwoners wellicht wat kunnen helpen. Daarnaast heb ik hen een mini-training powerpoint gegeven om betere presentaties te kunnen maken/ geven. Ook heb ik geprobeerd te begrijpen waarom er geen geld is en wat de inkomsten en uitgaven dan zijn. Voor zover als ik hier inzicht in kreeg van het management. Zoals mijn vader al als reactie gaf op mijn vorige bericht, ik zit er wel aan te denken om mijn eigen netwerk in te schakelen om te kijken of ik zo geld kan inzamelen om materialen te kopen voor de kids. Het is echt heel erg om te zien dat er zo weinig eten is, geen speelgoed of enig ontspannings materiaal. Ik weet dat die paar Euro hier zoveel meer waard zijn en de kinderen echt kan helpen. Maar ik wil liever eerst uitzoeken of er geen andere mogelijkheden zijn, zonder te bedelen voor geld. En ik wil dit alleen doen als ik begrijp waarom er zo weinig geld is. Ik vind namelijk dat het management behoorlijk veel verdiend voor het feit dat de kinderen niet genoeg te eten krijgen. In die week heb ik behoorlijk veel gehoord over het management wat niet zuiver lijkt te zijn, dit van de 2 begeleiders die daar wonen. En tja, het blijft Indonesie… het land waar corruptie en bedrog nog dagelijkse kost is. Dus als ik zoiets zou doen, dan zou ik het zelf volledig willen controleren en alles zelf in de hand willen houden.... Ook niet echt blijk van vertrouwen natuurlijk….
Ik hoop natuurlijk dat het slechts geruchten zijn en ik wil niemand beschuldigen als ik niets zeker weet, maar ik vrees het ergste.

Kerkdiensten
Ik ben nu inmiddels bijna 4 maanden hier in Bajawa en ik moet eerlijk zeggen dat ik gedacht had dat men nu wel zou accepteren dat ik nooit naar de kerk ga. Maar niets is minder waar, nu mijn Indonesisch weer wat verbeterd is en ik me beter kan verwoorden, probeert men het opnieuw. Hierbij ter illustratie een voorbeeld van mijn conversatie met een collega:

Collega: Ibu Sarah, waarom ga je eigenlijk niet naar de kerk?
Ik: oh lastig uit te leggen en misschien een hele westerse gedachte, maar voor mij is de kerk slechts een plaats, voor mij is God overal en niet alleen in de kerk.
Collega: oh ja….
Ik: En tevens praat en luister ik iedere dag Indonesisch en vind ik het wel prettig om 1 dag vrij te hebben en geen Indonesisch te moeten luisteren.
Collega: oh maar iedere eerste vrijdag van de maand is er mis in het Engels. Dat moet je proberen.
Ik: oh… dat is interessant. Nou misschien kan ik dat wel eens proberen. Hoe laat begint het?
Collega: om 11.30 uur.
Ik: maar dan is de school toch nog niet uit?
Collega: Oh maar dat maakt niet uit. Iedereen heeft toestemming om naar de mis te gaan.
Ik: Oh, nou goed idee.
Omdat er op iedere eerste vrijdag van de maand, verplichte middagmis is voor onze kinderen en docenten nooit mee gaan om dit te begeleiden, besloot ik om maar eens een voorbeeld te geven. Dus zo ging ik op vrijdag eerst naar de gewone mis en daarna naar de Engelse mis. De Engelse mis is verplicht voor alle SMA (middelbare school) studenten en zo zat ik dus als enige bule in een kerk vol met fans.
De mis lijkt erg op een mis zoals ik ze in Nederland gewend ben. De liederen en de teksten uit de bijbel waren inderdaad in het Engels, heel grappig om te horen hoe ze bijna alles fout uitspreken. De preek van de pastoor was geheel in het Indonesisch en zo snel dat ik daar echt nog niets van kan maken. Voordat we ter communie gingen moesten we elkaar allemaal een hand geven om elkaar vrede toe te wensen (geloof ik). Nou toen kwamen ze van achterin de kerk naar mij toegerend om een handje te geven. Zodra we de kerk uitgingen werd ik omringd door tieners die allemaal Engels wilden oefenen. Soms vind ik dit best leuk, maar na 3 uur mis had ik er wel even genoeg van. Dus ik weet nu dat ik naar de Engelstalige mis kan, maar ik weet ook dat ik dan de grootste attractie in de kerk ben… dus ik ga er toch nog maar eens even over nadenken of ik dit zie zitten iedere maand ;-)

Dit was niet de enige mis die ik heb bijgewoond. Omdat ik de hele week in de Citra was heb ik ook deelgenomen aan alle verplichte kerkmissen. En zo ook op as woensdag. Om 5.30 zou de mis beginnen, dus ik was ruim op tijd in het tehuis om samen met de kinderen naar de kerk te gaan. Maar helaas waren 2 kinderen nogal traag, waardoor we wat verlaat waren. Ik zag dat het al later was dan 5.30 uur, dus ik vroeg de begeleidster of dat geen probleem was. Zij gaf aan dat dit niet zo was. Nou we kwamen dus veel te laat bij de kerk en wat bleek, de deuren dicht en de hele kerk vol. Dus we moesten buiten wachten, samen met de andere te laat komers, ik vond het stiekem wel grappig “te laat voor de kerk”, maar toen ik hoorde dat dit betekende dat we nu naar de middagmis moesten werd ik toch iets minder blij. We hadden namelijk een wandeltocht georganiseerd voor de kids met lunch bij een van de begeleiders en ik zou het jammer vinden als deze niet door kon gaan. Gelukkig werden op dat moment de deuren geopend en mochten we toch naar binnen. We moesten wel achterin de kerk gaan staan, maar ik als bule (=belangrijk persoon) kreeg natuurlijk een stoel aangeboden. Het was een lange mis en ik betrapte mezelf erop dat ik mijn ogen echt slecht open kon houden, maar gelukkig moesten we redelijk veel staand bidden waardoor ik niet in slaap kon vallen. Uiteindelijk moesten we allemaal in de rij gaan staan en kregen we een zwart kruisje op ons voorhoofd. Althans kruisje, zeg maar gerust kruis. Dit moesten we de hele dag op laten, zodat iedereen kon zien dat je naar de mis was geweest.

Tijdens deze mis dacht ik terug aan mijn vroegere aswoensdagen na de carnaval…. meestal met een schorre stem en een gigantische kater. Op dat moment daar in de kerk tussen meer dan 500 trouwe kerkgangers, besefte ik des te meer (iets wat we natuurlijk allang weten) dat we in Nederland toch wel echt een andere betekenis hebben gegeven aan deze katholieke gebeurtenis zo vlak voor de vastentijd.
Toen men mij vroeg of het er in Nederland hetzelfde aan toe gaat tijdens de mis, heb ik maar gewoon gezegd dat het er veel op lijkt…. soms is het beter om maar niet al te eerlijk te zijn, want 1 ding is zeker, dat zouden ze echt (nog) niet begrijpen hier.