Aan al het goede komt een eind….

En zo ook aan mijn verblijf hier op Bali. De weken zijn echt voorbij gevlogen en ik moet eerlijk toegeven dat ik helemaal nog niet weg wil. Ik heb hier in een korte tijd echt wel een leventje opgebouwd met leuke contacten en ga een aantal mensen en plekjes hier zeker missen. 
Zoals ik eerder zei er gebeurd hier zoveel dat ik iedere dag wel iets met jullie wil delen. Nu kan het nog, dus hierbij even een aantal highlights van de afgelopen week:

Ma: Afsluiting toets Bahasa indonesia (vandaag uitslag gekregen, cijfer: 8.4).

Di: Verjaardag van de baby in mijn homefamily (ondanks dat ze verjaardagen hier niet echt vieren), feest gevierd met de familie, was erg gezellig en je merkt op zo’n moment echt dat de gesprekken al echt veel meer inhoud hebben gekregen. Ik weet zeker dat ik hen nog wel zal bezoeken als ik in Bali ben.

Wo: Samen met Paul en Gemma naar de film eat, pray and love geweest (in Bali opgenomen). Hier ook wel genaamd eat, pay and leave. Het verhaal is weinig diepgaand en Bali word neergezet als een eiland waar iedereen seks heeft, dus vandaar de kritieken.Ik heb vooral genoten van de mooie  beelden en het was grappig om te zien hoe de mensen in de bios zelf reageren op deze film.

Vrij: Cultureel optreden van studenten in de school naast het gebouw waar wij les krijgen. Grappig om allemaal 16 jarige te zien dansen op zowel westerse als moderne muziek. Een soort kruising tussen “so you think you can dance” en volksdans. De studenten hadden alles zelf bedacht en zelfs de jongens leken totaal geen last van podiumangst te hebben.

Za + zo:”Samen met Gemma op stap geweest in Kuta. Dit is zo’n beetje de meest toeristische plaats op het eiland, een soort Salau. Veel dronken australische jongeren en bomvol bule’s (buitenlanders). Plekken die je op vakantie graag aan je voorbij laat gaan, maar na 6 weken goed gedrag en op tijd thuis zijn was dit echt fantastisch. Even lekker helemaal los en niet bang zijn dat je te laat thuis zal zijn (we hadden een hotel geboekt voor 5 euro) gaf me het gevoel alsof ik weer voor het eerst op stap ging.

Ma: karaoke avond. Heel grappig, je huurt een kamertje met een loungebank en karaoke apparatuur, bestelt wat drankjes en stelt zelf je eigen lijst samen met  nummers.Dan 2 uur lang meezingen (lees: proberen) met alle nummers zonder schaamte, omdat verder toch niemand je ziet en dit alles voor slechts 3 Euro. Geniaal! Voor mensen die net zo muzikaal aangelegd zijn als ik is dit echt de ideale manier om je hobby te uiten zonder dat anderen daar last van hebben.

Vandaag (dinsdag) is mijn laatste dag op school en bij de familie. Om ze te bedanken ga ik vanavond Europees koken voor de hele familie. Ze hadden al eens eerder aangegeven dat ze spagetti zo lekker vinden, dus het leek me wel een mooi afscheidscadeau. Ik hoop wel dat ik alles kan krijgen wat ik nodig heb, want spagetti vind je hier niet in normale lokale supermarkt.

Vanaf morgen verblijven we nog 3 dagen in een hotel samen met onze nieuwe partnerorganisaties. We krijgen dan nog allemaal workshops tot zaterdag en dan vertrekken we samen met onze partner organisaties naar onze placements. Helaas kan er niemand van mijn partnerorganisatie (school) komen, dus ik zal mijn organisatie pas op Flores ontmoeten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit wel jammer vind, want ik heb van anderen gehoord dat je in zo’n eerste paar dagen samen in een hotel, vaak al een beetje het ijs kan breken. Ook is de VSO staff er dan nog bij om te vertalen en kan je alvast de eerste vragen stellen in een one to one meeting. Er komt nu wel iemand van Bapeda (overheid instantie) en diegene heeft van te voren contact gehad met mijn partnerorganisaties, dus misschien is het juist ook wel prettig om mijn vragen aan een neutraal persoon te kunnen stellen. Ik stap er maar gewoon open in en dan komt het vast wel goed.

Wel had ik vorige week een andere teleurstelling te verwerken, ik zou een groot huis krijgen, in eerste instantie voor Paul en mij, maar omdat VSO bang is dat dit (lees: ongetrouwd samenwonen) onze reputatie in de stad niet ten goede zal doen, wordt het huis waarschijnlijk voor mij alleen. Ik heb wat foto’s gezien van de bouw en het ziet er leuk uit. Maar vorige week kwam het nieuws dat het nog niet af is als ik kom (had ik ook niet verwacht),  maar ook dat ze de prijs hebben verrhoogd boven VSO standaard. Dus nu moet ik ergens anders wonen. Waarschijnlijk bij mensen in een huis, ik heb dan wel mijn eigen kamer, badkamertje, keukentje, balkon en ingang. In principe deel ik niets, maar het is in een huis, dus het blijft wel erg dichtbij de familie (lees: je wordt onderdeel van). Ik heb nu dus gezegd dat ik best 3 maanden daar wil wonen, maar dat ik graag wil zien hoe het met de bouw van het huis staat als ik in Bajawa ben en dat ik best wat extra wil betalen voor wat meer vrije ruimte. Mijn programma manager zegt dit te begrijpen, dus ik ben blij dat ik dit gewoon gezegd heb. Want als ik iets ontdekt heb de afgelopen tijd, dan is het wel hoeveel behoefte ik heb aan een eigen plekje. Gelukkig kan ik me makkelijk aanpassen, want dat heb je wel nodig hier ;-)

Waarschijnlijk is dit dus ook mijn laatste bericht vanuit Bali, want ik weet niet hoe de internetmogelijkheid in Bajawa zal zijn. Ik weet wel dat het een stuk moeilijker is dan hier, dus mijn contact met jullie zal ook anders worden. Iedereen die ooit op Flores is geweest zegt dat het daar nog veel mooier is dan Bali, dus ik kijk er ook wel naar uit om nu zelf eens te zien of dat waar is. Maar eerlijk is eerlijk, ik neem met pijn in mijn hart afscheid van mijn leventje hier….