Aan alles komt een eind….

En zo ook aan saartjeo in Flores. Na 2 jaar zit mijn placement met VSO erop en dit is dus mijn laatste verhaal uit Indonesie. Gek hoor, want ik kan me nog heel goed herinneren dat ik voor het eerst op Bali kwam en ik weet nog precies hoe die eerste weken op Flores waren.
De afgelopen 2 jaar zijn ontzettend snel voorbij gegaan en ik kijk er met een warm gevoel op terug. Natuurlijk zijn er momenten geweest dat ik het moeilijk had, dat ik het even niet meer zag zitten of dat ik echt dacht “wat doe ik hier?”, maar deze momenten heb ik altijd kunnen overwinnen door te kijken naar de positieve kanten. En dat is gewoon de sociale omgeving, ik heb echt een band met mensen opgebouwd in Bajawa, maar ook in andere delen van Flores en het wordt moeilijk om dit nu los te laten. 
2 weken geleden was mijn eind evaluatie met VSO en samen met de docenten en een aantal studenten hebben we terug gekeken op mijn bijdrage aan het team. Vooral het stage project wat ik heb op gezet voor de oudere studenten wordt echt als een meerwaarde gezien, men ziet in dat het gedrag van de studenten heel anders is op de stage als op school. Vooraf waren ze bang dat onze studenten dit niet zouden kunnen en ik ben blij dat nu het tegendeel bewezen is. Men zegt zelf verder te willen gaan en daar ben ik blij om, want dan is de kans groter dat ze er ook echt mee verder gaan.
Ook werd mijn dicipline zo benadrukt, “we hebben geleerdom disipline te hebben”, ik vraag dan waar dit uit blijkt, “we hebben gezien dat ibu Sarah altijd op tijd is”. Maar als ik dan vraag of ze dat zelf ook zijn, blijven ze zeggen dat hun cultuur anders is. Ik heb al vaker uit gelegd dat structuur en regelmaat voor onze kinderen zo belangrijk is, maar ik weet ook dat dit er voorlopig echt niet in zit, dus ik lach dan maar gewoon om dat soort opmerkingen.
Van de studenten kreeg ik als feedback dat ik niet boos word als ze een fout maken en dat ik altijd vriendelijk en aardig ben. Je zou zeggen een natuurlijke houding van een docent, maar ik heb wel geleerd dat dit op Flores niet zo normaal is. En dan zie je dus dat zoiets simpels (in mijn ogen) voor die studenten een heel verschil kan maken.
De afgelopen weken stonden dus vooral in het teken van afscheid nemen van verschillende groepen mensen op verschillende plekken. Van een kerkmis in mijn huis, diner bij de zusters, afscheid feest op school tot de laatste keer biertjes drinken met mijn vrienden. Het was een megavolle week vol emoties en samenzijn met de mensen waarvan ik ontzettend veel ben gaan houden in 2 jaar tijd. Ja, ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik verliefd geworden ben op Flores. Eerlijk is eerlijk, nog een jaar in bajawa was voor mij te veel geweest, maar ik sluit niet uit dat ik nog eens terug kom! Zoals de mensen daar zeggen “je bent al een beetje een Ngada persoon”, zo voelt het zelf ook wel een beetje. Ik heb de kans gekregen om de cultuur te mogen ontdekken en dat heb ik gedaan en ik blijf erbij dat dit de sleutel tot succes is geweest. Omdat mensen zagen dat ik hen probeerde te begrijpen, me zoveel mogelijk aanpaste en respectvol met hen cultuur om ging heb ik vertrouwen gewonnen en wilde men met mij samen werken (contact gaat voor contract). Dat zie je ook goed op het einde van je placement. Iedereen wilde afscheid van me nemen en ik heb echt zoveel cadeaus (tradiotionele doeken) gekregen dat ik meer dan 20 kilo overgewicht had!
Ik typ dit verhaalje nu op het vliegveld van Abu Dhabi waar ik een transit heb van 3 uur en ik heb dus even de tijd om te reflecteren op mijn succesmomenten en leermomenten. Hieronder even wat gedachten op een rijtje.
 

Kortom zoals altijd in het leven, met alles zijn er positieve en nagatieve kanten. In Indonesie wordt in elke afscheids toespraak gevraagd om de positieve ervaringen mee te nemen en de negatieve ervaringen daar achter te laten. En dat is wat ik ga doen, natuurlijk neem ik alle ervaringen mee in mijn rugzak, zowel negatief als positief. Maar de kunst is om de positieve ervaringen te blijven koesteren en de negatieve ervaringen te zien als leermoment.
   
Nu op naar het volgende avontuur in Oeganda. Zoals de meeste van jullie wel weten heb ik tijdens mijn placement een relatie gekregen met een mede VSO volunteer. Hij komt uit Kampala en we hebben besloten om daar samen verder te gaan. Ik heb nog geen idee wat ik daar kan gaan doen, geen werk, geen financiele zekerheid en ik weet zelfs nog niet waar we straks gaan wonen. Maar 1 ding heb ik wel geleerd in 2 jaar tijd, waar een wil is, is een weg!

Nu eerst even genieten van een mini vakantie met mijn ouders, broer en zus en dan dus door naar Afrika!

Ik dank jullie bij deze voor het volgen van mijn avonturen, de lieve reacties en bemoedigende woorden! En ik hoop natuurlijk dat jullie mij blijven volgen tijdens mijn nieuwe avontuur!

Ik sluit af met de Indonesische woorden: Sampai jumpa!!!!!