En zo zit je ineens in Afrika

Vrijdag 12 oktober was het dan eindelijk zo ver, mijn reis naar Oeganda ging beginnen. Na nog wat lichte stress op het vliegveld (lees: bijna niet mogen vertrekken, omdat ik slechts een enkele reis geboekt had & veel te veel bagage naar binnen willen smokkelen) ging ik dan toch door de douane met in mijn hand een briefje dat ik op eigen risico vloog en als ik geweigerd werd in Oeganda dan moest ik alles zelf regelen. Gelukkig bleek het in Entebbe allemaal geen probleem te zijn, want ik mocht gewoon op een toeristenvisa naar binnen (zolang je maar betaald vinden ze alles goed).
En zo was ik dus na bijna een half jaar eindelijk weer samen met Michel en dat voelde meteen weer heel vertrouwd en het was net alsof we elkaar de dag ervoor nog gezien hadden. Toevallig was de dag van mijn aankomst ook de dag dat Uganda zich kon kwalificeren voor een belangrijke Afrikaanse wedstrijd en dus was het een en al drukte in de stad (niet dat dit anders niet zo is). Overal liepen, reden en fietsten mensen met vlaggetjes en toeters. Sommige hadden zelfs de vlag op hun lichaam gepaint! Helaas voor de mensen hier hebben ze niet gewonnen en zijn ze dus niet gekwalificeerd!

Michel heeft een leuk huisje voor ons gevonden in een van de buitenwijken van Kampala. Het is in een rustige buurt, maar daardoor wel echt heel ver van de stad. Onze slaapkamer was al snel ingericht en is heel mooi geworden! Helaas hebben we nog geen andere meubels voor de woonkamer en keuken. Ik heb al wel snel gezien dat meubels hier niet goedkoop zijn en helaas is het niet zo dat familie en vrienden makkelijk even iets uit kunnen lenen. Eerder vertelde ik al dat Michel een internetcafe heeft opgezet en dit loopt op zich goed, er zijn veel  mensen die er gebruik van maken en het zit regelmatig helemaal vol. Hij doet dit samen met zijn broer en ze hebben het echt professioneel opgezet, het ziet er echt leuk uit en de services zijn goed, maar helaas is het op dit moment nog niet genoeg om van te leven met 2 personen. Michel is al een tijdje op zoek naar werk, maar de werkeloosheid is hoog hier en het is dus niet makkelijk om een baan te vinden. Omdat we beiden dus geen vast inkomen hebben is dit niet de makkelijkste start, maar dat wisten we van te voren…..

Dus mijn doel is: werk en wel zo snel mogelijk. En daarvoor moet je hier netwerken en dat heb ik dan ook gedaan. Ik heb de eerste week dat ik hier was meteen met heel veel mensen afgesproken en duidelijk gemaakt dat ik op zoek ben naar werk. Ik ben naar een meeting geweest voor expats en ik heb een gesprek gehad met de directeur van VSO Uganda. Dit was op zich een goed gesprek en ik heb weer leuke nieuwe mensen ontmoet, maar hij gaf wel aan dat hij denkt dat de meeste kansen op werk binnen een ontwikkelingsorganisatie toch in het Noorden van Oeganda liggen. Helaas is dit ook wat ik terug zie op de meeste job websites. Ik had nog even gedacht aan een lokale school, maar ik ben echt geschrokken van het salaris! Sommige mensen verdienen nog geen 50 Euro per maand, terwijl ze hartstikke grote klassen hebben. Vandaar ook dat er regelmatig stakingen zijn, maar helaas zonder resultaat. En dan gaat het meteen weer kriebelen bij mij, ik zou die leraren graag willen ondersteunen bij dit gevecht, maar goed, nu eerst aan mijzelf denken…
Ik denk dat ik sinds mijn twaalfde altijd wel een baantje heb gehad, dus het hebben van geen werk is een nieuwe ervaring voor mij en ik weet nu al dat het niet bij mij past. Ik ben iemand die van werken houd en ik ben graag bezig, dus dit begint me nu na 10 dagen al aardig te vervelen…
Ik denk wel als ik over 2 weken nog geen werk heb gevonden dat ik maar even ga reizen, want iedereen zegt dat Oeganda een fantastisch mooi land is, dus dat wil ik dan zelf ook wel zien natuurlijk!

Het weer is echt geweldig in Kampala. Altijd lekker zonnig, met af en toe een bui, niet te koud en niet te warm, eigenlijk precies goed! De familie en vrienden van Michel zijn allemaal heel aardig en super behulpzaam, dat voelde meteen erg goed. Mensen op straat laten me met rust, behalve als je wat meer downtown gaat, waar iedereen aan je trekt om je winkels te laten zien! Het verkeer is zoals verwacht een grote chaos, maar in die chaos is dan wel weer structuur, want veel ongelukken lijken er niet te gebeuren. Als ik met het openbaar vervoer (busje) naar de stad ga, dan doe ik er ongeveer 1,5 uur over. Met de auto is het ongeveer 45 minuten (afhankelijk vd file). De wegen zijn op sommige plekken erg goed onderhouden en geasfalteerd en op andere plekken is het vooral nog zand (lees: stof). Onze straat bestaat voor een groot gedeelte uit zand, dus ik ben blij dat ik geen lenzen meer heb!
Tussen alle gebouwen door is er toch nog wel groen te vinden, maar ik mis soms de groene uitzichten van Flores wel. 

Nou tot zo ver de eerste update… to be continued!