De laatste loodjes....

Het is inmiddels Juni en het schooljaar zit er bijna op. Paul staat op het punt van vertrekken, (12 juni), dus ik ben alvast langzaam afscheid aan het nemen van mijn trouwe huisgenoot. Het gevoel is heel dubbel, van de ene kant heb ik nu echt een huis voor mezelf straks, maar van de andere kant ben ik wel mijn maatje en trouwe hulp in huis kwijt. Gelukkig gaan we de aankomende weken nog veel leuke dingen doen, zodat we goed afscheid kunnen nemen van elkaar.

Ik ben inmiddels bijna 9  maanden in Indonesie, waarvan 7 in Bajawa. Het is wel een beetje gegaan zoals ik van te voren gedacht had dat het zou gaan. Ik heb de taal geleerd, een relatie opgebouwd met mijn collega’s, heel veel geobserveerd, zelf eerste aanzetten gedaan tot nieuwe activiteiten. Maar vooral geprobeerd om de mensen, de cultuur en het systeem te begrijpen. Wat het laatste betreft vermoed ik dat ik nog wel even nodig heb om alles echt te begrijpen, maar iedere dag leer ik weer nieuwe dingen en verreik ik mezelf. Zo kwam ik er vandaag maar weer achter dat we wel degelijk geacht worden om een gestructureerd lessenplan te maken voor iedere les. Ik ben gevraagd om voor Engels een studiehandleiding/ silabus en lessenplan te maken. Omdat ik het heel belangrijk vind dat alles wat ik doe vastgelegd wordt en ook volgens Indonesische richtlijnen gaat heb ik vandaag dus een afspraak gemaakt met de supervisor op het gebied van Engels. Hij heeft me uitgelegd hoe ik een lessenplan maak en welke criteria daarbij horen. Ook heeft hij me tips gegeven waar ik de kerncompetenties kan vinden. Hij was uiterst verbaasd dat ik dit nog nooit had gezien bij mijn collega’s. Ik ook toen ik hoorde dat je eigenlijk pas les mag geven als de directeur het ondertekent heeft. Maar zoals wel vaker bij ons op school, als het veel werk is, dan laat men het liever zitten, zo ook de directeur. Anyway, vanaf Juli gaat mijn werkplan echt in en zal ik veel tijd gaan besteden aan het opzetten en implementeren van nieuwe projecten. Tevens zal ik de collega’s maandelijks gaan trainen en samen met hen naar nieuwe mogelijkheden kijken. Ik ben nu dus even druk met alles afronden, zodat we volgend jaar fris weer kunnen beginnen. Ook heb ik een moment gepland om met de vaardigheids docenten te evalueren en een nieuwe planning te maken voor volgend jaar. Wie in het onderwijs zit in Nederland weet dat dit altijd een drukke periode is, maar dat het zo belangrijk is om toch met elkaar terug te kijken en nieuwe plannen te maken. Ook weten wij dat het handig is om deze voorbereidingen voor de vakantie al gedeeltelijk af te hebben, zodat we dit straks niet hoeven te doen. Nou mijn collega’s hier vinden het een heel gek idee dat ik dit voor de vakantie wil doen, want naar hun zeggen doen we dit gewoon in de eerste week na de vakantie. Dus ik vroeg of de lessen dan nog niet beginnen, waarop het antwoord “jawel”  was, maar blijkbaar gaat het dan gewoon verder hoe we nu eindigen. En dat is namelijk zo: er zijn geen gewone lessen meer voor de kinderen, deze week is het toetsweek en dan daarna komen ze alleen nog op school om te spelen. Je leest het goed; geen activiteiten, geen docenten die op de kinderen letten (maken rapporten) en dus heel veel ruzie, verveling en wegloopgedrag. Ik weet dat het precies hetzelfde ging voor de kerstvakantie en toen heb ik het me heel erg aangetrokken en steeds gezord dat de kinderen wel iets te doen hadden. Nu kies ik ervoor om al mijn aandacht te richten op mijn eigen werkzaamheden en zo te zorgen dat ik vanaf volgend jaar meer invloed heb. Ik heb het gevoel dat ik na maanden van observeren en vooral maar niet te veel mijn mening geven, nu weer langzaam aan het roer begin te staan. Mijn collega’s lijken dit ook fijn te vinden, want het is nu heel duidelijk wat ik ga doen en wat dit de school kan opleveren. In de laatste vergadering hebben ze aangegeven dat ze het heel lastig vinden om zelf aan te geven wat ze willen, omdat ze het heel vaak niet weten. Ze geven aan dat ze voorbeelden nodig hebben en dit graag zien van mij. Ik heb dan ook besloten dat ik een jaar  lang heel veel voor zal gaan doen en zelf de leiding neem, maar daarbij wel de collega’s meeneem in het hele proces. Vanaf schooljaar 2012/ 2013 zou alles dan in principe zonder mij kunnen draaien en ben ik vooral de coach op de zijlijn, totdat ik vertrek. Ik ben zelf heel blij met dit vooruitzicht en heb ook echt zin om na de vakantie weer aan de slag te gaan.

Maar eerst natuurlijk genieten van een maand lang vakantie. Ik ga het precies hetzelfde doen, zoals ik het vaak in Nederland heb gedaan. Vanaf de eerste dag tot en met de laatste dag van de vakantie weg uit Bajawa, heerlijk!!! Even geen “ hello miss”, nieuwschierige blikken en vragen meer, maar gewoon lekker de toerist uithangen. Ik heb al besloten dat ik geen woord indonesisch spreek tijdens mijn vakantie, tenzij het me wat kan opleveren. Op 18 Juni delen we de raporten uit en begint de vakantie officieel. Ik vlieg dan ook op 19 Juni al naar bali om daar een weekje mensen op te zoeken, op het strand te liggen, te shoppen, afscheid te nemen van Paul en vooral alles even loslaten. Daarna vlieg ik door naar Jakarta om in deze mega grote stad het hele weekend op stap te gaan en lekker te dansen tot in de late uurtjes. Na het weekend zal ik dan per trein naar Yogya reizen om deze stad te bezichtigen. Hier overnacht ik bij de zus van een collega die hier woont en werkt, dus ik ga het echte lokale leven proeven. Vanuit Yogya vlieg ik dan naar Palembang in Sumatra waar ik mee ga doen aan het grootste nationale scouting evenement. Ik ben meegevraagd door een collega en dus uitverkozen tot een van de 40 mensen die vanuit ons district mee mag, heel leuk. Er komen rond de 300.000 mensen en de president zal ook aanwezig zijn, dus het is vast een heel spektakel. Ik heb besloten om niet als begeleidster mee te gaan, want dan is het uiteindelijk nog werk en dat wilde ik nou juist niet. Dus ik vermoed dat ik na een dag of 2 het leven in de tent weer verlaat en wat ga rondreizen op Sumatra. Helaas is dit eiland wel erg groot en zal mijn idee om met de bus te reizen me te veel tijd gaan kosten, dus ik moet er nog even goed over nadenken. Uiteindelijk vlieg ik dan na een week door naar Makasar om daar wat andere volunteers op te zoeken. Vandaaruit terug naar Bali en door naar Labuan Bajo om daar mijn laatste weekend aan het strand door te brengen. Ik zal dan op zondag in Bajawa terug keren om op maandag weer aan de slag te gaan. Ik zal voornamelijk alleen reizen, maar wel steeds mensen ontmoeten/ afspreken met anderen als ik ergens ben. Ik kan gelukkig veel bij mensen slapen onderweg, dus dat scheelt aardig wat centjes. Maar helaas zijn de nationale vluchten wel heel duur, dus ik moet maar even zien wat ik precies ga doen.

Voor veel mensen zou dit een veel te vol programma zijn en wellicht krijg je nu het idee dat ik zo niet tot rust kan komen. Maar ikzelf heb er juist het volste vertrouwen in dat ik door het reizen en mijn nieuwe ervaringen weer helemaal opgeladen ben en door kan met fase 2