Libur, libur dan libur lagi!!! Ofwel: vakantie!!!!

Vakantie, vakantie en nog meer vakantie:

Het is nu inmiddels 19 juli en dat betekent dat ik terug ben in Bajawa en weer begonnen ben met werken, maar daarover een volgende keer meer. Nu eerst even stilstaan bij de ontzettend mooie en fijne vakantie.

Op zaterdag 18 juni was het dan eindelijk zo ver. Nadat de kinderen en ouders de rapporten hadden opgehaald en ondertekend, begon de vakantie echt. Ik ben diezelfde dag nog naar Ende gegaan om vanaf daar de volgende dag naar Bali te vliegen.
Sanur + Seminyak:
Hier bleef ik logeren bij Jenny (een andere volunteer) in Sanur. Dit is de plaats waar ik 6 weken gewoond heb tijdens de in country training en altijd als ik terug ben voelt het als thuis. Zo ook deze keer: even naar kantoor geweest om mijn nieuwe program manager te ontmoeten,op mijn fietsje naar het strand, heerlijk uiteten, afspreken met vrienden daar, wijntjes drinken en bijkletsen met andere volunteers die op Bali waren. Op donderdag hadden Paul en ik een heel luxe huisje vlakbij het strand in Seminyak gehuurd om onze laatste dag in Indonesie samen goed af te sluiten. Eerst genoten van een lekkere gezonde lunch, relaxen op een bankje aan de zee en daarna een echte spa massage. S’avonds weer uiteten geweest, gelounched met uitzicht over de zee en als afsluiter “wie is de mol” gekeken op de bank in ons huisje. Het plan was eigenlijk om te gaan stappen, maar we waren alletwee moe en we hadden natuurlijk het huisje. Dus zo zaten we om 22.30 op de bank met onze dvd. Aangezien dit meestal onze avond activiteit was in Bajawa, hebben we mooi in stijl afgesloten ;-) Het was heerlijk even zoveel luxe, maar je bent wel al snel 3 maand salarisen kwijt.

Jakarta:
Op vrijdag begon het reizen dan echt, met als eerste bestemming; Jakarta. Ik wilde heel graag na 9 maanden niet echt uitgeweest te zijn weer eens een hele nacht op stap en dansen tot in de late/ vroege uurtjes. Ik had via couchsurfing (internet) wat mensen gemaild die in Jakarta wonen met als vraag of ze met mij op stap wilden. Op deze site geef je elkaar referenties nadat je elkaar gezien hebt en ik had dus ook een jongen uitgekozen die wel meer dan 40 referenties had over hoe gaaf het was om met hem op stap te gaan. Hij reageerde enthousiast en gaf meteen zijn nummer, dus op vrijdag hem gelijk even een sms-je gestuurd. Hij had pas later op de avond tijd, dus had ik de tijd om even mijn omgeving te verkennen. Jakarta is een stad met 20.000.000 mensen en echt een wereldstad met hoge gebouwen, mega veel malls om te shoppen, bioskopen, clubs en overheidsgebouwen. Het verschil tussen arm en rijk is echt gigantisch groot en dat zie je ook. Buiten de stad heb je de zogenaamde sloppen, dichtbij de vervuilde rivier, terwijl in het centrum de mensen in een limosine voorbij komen. Ik had een hostel geboekt in een gebied waar veel backpackers verblijven, dus echt alleen ben je dan al snel niet meer.Ik wilde eigenlijk op een terrasje de Jakarta plattegrond bekijken en eens beslissen wat ik wilde gaan doen, maar binnen no time was ik niet meer alleen en waren er allerlei soorten mensen die wilden kletsen, was heel grappig. Van gekke belgen, piloten in opleiding, nationale buisness lui tot travestieten. In elk geval heb ik me kostelijk vermaakt totdat Adie (van CouchSurfing) mij op kwam halen met zijn mega grote auto. Hij was met 3 vrienden en hij stelde voor om naar hun huis te gaan om daar even te chillen, dus dat hebben we gedaan. Het was denk ik achteraf een beetje een test of ze mij ook leuk genoeg zouden vinden om mee te stappen, want er werd al snel gekletst over feestjes en er werd electronische muziek opgezet en toen wist ik…. Ik heb de juiste persoon gekozen ;-) Adie woont in bij een vriend (genaamd Sigit) Sigit is advocaat en heeft een appartementje gekocht midden in Jakarta op de 12^e verdieping (kijkt uit over stad) en met zwembad in de tuin. Verder woont er nog een Amerikaanse, heel leuk meisje en hadden ze 2 andere CS-ers te logeren. Het was heel gezellig en al snel laat, dus daar op de couch geslapen. De volgende dag in mijn eentje erop uit gegaan om Jakarta wat te verkennen. Zoals ik al zei een hele grote stad, maar moet zeggen dat ik me wel op mijn gemak voelde. Vooral veel rondgelopen en me verwonderd over alle gebouwen. Nog even in een museum geweest en restanten van Nederlandse gebouwen bekeken en toen terug naar mijn hostel om nog even te rusten. Want die avond was het zo ver, eindelijk weer eens echt op stap. We zijn naar de grootste club geweest van jakarta, genaamd Stadium. Echt heel vet, beetje Berlijn gevoel (voor de kenners onder de lezers). Het was echt een super leuke nacht, zoveel leuke mensen ontmoet en gedanst tot ik echt niet meer kon. Na 9 maanden alleen maar dansen op traditionele muziek was dit echt een soort van bevrijding. Het klinkt misschien raar dan besef je pas hoe erg je zoiets kan missen. Toen naar huis om even te slapen en verder de hele zondag doorgebracht op het dakterras en het zwembad van de jongens. Die avond nog gaan dineren in een heel goed restaurant en samen mijn laatste avond in Jakarta doorgebracht, was erg leuk.  

Yogya:
De volgende dag per trein vertrokken naar Yogya waar ik door Bibi (zus van een vriend uit Bajawa) werd opgehaald. Ik mocht de hele week bij haar logeren en ze heeft me de hele week als een ware tourguide rondgeleid. Ik had verwacht dat ze aan het werk zou zijn en dat ik mezelf moest vermaken, maar ze had speciaal vrije dagen voor me opgenomen. Echt een super lieve meid en we hadden meteen een klik. Yogya is een hele leuke, relaxte stad wat echt sfeer uitademt. Het is een echte studentenstad en daardoor zie je ook veel jongeren op straat. Alles speelt zich buiten af en men verzamelt op pleintjes om gewoon lekker te zitten en te kletsen.  Een beetje zuid Europees gevoel. Ik ben 2 dagen naar verschillende tempels gaan kijken, natuurlijk de welbekende borubudur en pramanan tempel. 1 dag zijn we gaan shoppen en naar de bios geweest, wat heerlijk was na zo’n lange tijd. Maar we hebben vooral veel geslenterd door de straten en winkeltjes/ kraampjes bekeken.  Yogya is erg goedkoop als je het vergelijkt met Jakarta en Bali. Je kan er heerlijk eten voor weinig geld. Je zit op de grond aan een klein tafeltje en de vele muzikanten komen langs om voor je te spelen, het heeft iets heel gezelligs. Ook dit is wel weer een plekje op de wereld waar ik wel zou kunnen wonen voor een tijdje ;-)

Palembang

Op vrijdag 1 juli was het tijd om mijn reis voort te zetten met als bestemming Palembang (Sumatra). Hier was namelijk het  nationale scoutingevent waar ik eerder over vertelde. Maar voordat ik daar arriveerde had ik al weer een heel avontuur erop zitten. Mijn vlucht had namelijk vertraging en dus raakte ik aan de praat met iemand uit Yogya die ook naar het scouting event ging. Hij werkte voor de regering binnen de welzijns sector en was verantwoordelijk voor meerdere jeugd en jongeren projecten. En een daarvan is een uitwisselingsproject voor jongeren uit verschillende delen in Indonesie om kennis te maken met een andere cultuur. Zo waren er dus ook p het moment dat wij elkaar ontmoeten jongeren uit Yogya in Palembang en hij wilde hen voordat hij naar het evenement ging even opzoeken en vroeg mij mee. Ik vond het wel interessant en dus ging ik akkoord. Het was erg leuk om al deze jongeren te zien en om hun ervaringen te horen. Helaas zijn alle jongeren van goede afkomst (rijke ouders of juiste netwerk) en zo zie je dus dat in dit soort projecten de wat minder bedeelde jongeren geen kans krijgen. Omdat VSO in de toekomst wellicht meer voor jeugd en jongeren wil gaan doen heb ik dit alvast voorzichtig aan kunnen kaarten en ook uitgelegd dat VSO ook graag de minder bedeelde jongeren wil betrekken. Ik moet zeggen dat de projectmanagers hier wel geinteresseerd in waren, dus wie weet….

Na onze ontmoeting was het dan eindelijk tijd om naar JamBore (het evenement) te gaan en het was inmiddels ook al laat geworden. Uiteindelijk kwamen we dus om 20 uur s’ avonds aan en moest ik tussen al die mensen/ kinderen mijn eigen district zien te vinden. Dit duurde dus wel even, maar gelukkig met dank aan de mobiele telefoon vond ik hen. Het is echt heel lastig om te beschrijven hoe het er aan toe gaat, maar denk je maar in: 25 tot 30 000 mensen kamperen samen op een groot terrein. De jongens en de meiden wel appart natuurlijk, ongeveer 2 km uit elkaar.

Het is echt mega groot daar met complete marktjes waar je eten en drinken kan kopen. Iedereen loopt in hun scouting outfit, dus in mijn ogen ziet iedereen er bijna hetzelfde uit. Vooral tijdens het apel met als hoogtepunt de president was dit echt een bijzonder gezicht.
iedere ochtend om 4 uur werden we gewekt door een megafoon en niet veel later volgde het gebed. Omdat het grootste deel van Indonesie moslim is vielen wij als katholieken wel op tijdens onze ochtendmis. Deze vond namelijk buiten plaats, waar we een soort kapel konden maken. Na de ochtendactiviteiten moesten de kinderen zich klaar maken voor de geplande activiteiten, zoals hutten bouwen, knopen leggen, maar ook cursussen: internet, fotgrafie, electro, sience en dag-uitjes. Iedere dag werden ze in groepen van 3000 verdeeld om activiteiten te doen. Een hele organisatie en er ging dus ook heel veel mis, vooral in de tijd dat ik daar was. De kinderen moesten meer dan 5 uur wachten op bussen en uiteindelijk konden ze nog niet vertrekken. Ook hier zag ik weer dat indonesiers zich niet zo snel druk maken, want ze hebben echt allemaal het geduld om gewoon te wachten.  

Het was echt een hele bijzondere ervaring om dit eens mee te kunnen maken. Helaas was de begeleiding van mijn collega bij scouting net als op school, de kinderen worden aan hun lot over gelaten en moeten het maar uitzoeken. De begeleiding is vooral bezig om zelf vakantie te vieren en niet zo veel te doen. Erg confronterend als je ziet dat het er bij andere scouting groepen om ons heen zo anders aan toe gaat. Ik wilde met de meiden (girl-scout) eten, maar dat mocht niet van de begeleiding, het was namelijk de bedoeling dat ze alles zelfstandig deden. Ik vond dit erg jammer en dit was ook niet mijn beeld bij het begeleiden van een scouting kamp. Verder was ik daar 2 dagen lang de enige buleh en dus een soort van popster. Iedereen wilde foto’s van mij en handtekeningen. Hoorde vandaag zelfs van mijn collega dat ik in de krant stond met meerdere foto’s en een verhaaltje over mij. Dit is niet overdreven,ik denk ik wel 800 keer op de foto sta. Ik weet nu dat ik nooit filmster zou willen zijn, heel irritant al die mensen die aan je trekken en je willen omarmen. Zeker als het 38 graden celsius is. In elk geval voor mij na 2 dagen wel genoeg geweest, dus ben ik terug gegaan naar Palembang waar ik bij de familie mocht overnachten die al de jongeren van het exchange programma in huis hadden. Een lieve, maar rijke familie die alles voor me wilden doen en regelen. In eerste instantie dacht ik namelijk naar Medan door te reizen, maar toen ik erachter kwam dat dit een busreis van 48 uur is heb ik me bedacht en naar een optie dichterbij gekeken. Vlakbij Sumatra ligt een eilandje genaamd Bangka en dat leek me wel een ideale plek om even tot rust te komen na alle indrukken.

Bangka
Nadat ik dus afscheid had genomen van de familie en de jongeren, waarvan ik ook nog allemaal souveniers kreeg, werd ik weggebracht naar de haven van Palembang waar ik op de boot naar Bangka ben gestapt. Ik had niet echt een plan en wilde gewoon graag naar het strand, dus dat vertelde ik ook de driver die me van de haven naar de hoofdstad zou brengen. Hij gaf aan dat de hoofdstad helemaal niet dichtbij het strand lag en wilde me wel naar zijn eigen woonplaats brengen, want dat was veel dichterbij. De reis duurde ongeveer 3 uur en inmiddels hadden we al zo leuk gekletst dat ik het wel een goed idee vond. Daar aangekomen stopten we even om met zijn vrouw en zoontje kennis te maken en dat was zo leuk. Ondertussen had ik even opgezocht waar ik kon overnachten, maar helaas was er al veel vol of het was heel duur.Hoe weinig ze zelf ook te besteden hebben, ze nodigden me uit om bij hen te logeren en dat heb ik dus gedaan, was heel bijzonder. We hebben iedere dag ritjes gemaakt naar het strand, zwembad en de stad en zo had ik eigenlijk een personal driver. Het klikte vooral heel erg tussen mij en Fadel (hun zoontje van 3). Dat is echt een schatje en hij wilde iedere minuut van de dag bij me zijn en spelen. Nu heb ik al vaker gezien dat ouders hier weinig creatieve spelletjes spelen, dus met mijn hop paardje hop, flessenvoetbal, verstoppertje en liedjes was ik al snel zijn favoriete tweede mama. Het was echt heel bijzonder en een onvergetelijke ervaring, zowel voor hen als voor mij.
Omdat ik behoorlijk wat geld had bespaard aan accommodatie kosten besloot ik toch een dagje in een mega luxe resort te gaan om echt even te genieten van alle luxe faciliteiten en het strand. Het was heerlijk om er even uit te zijn en te genieten van het alleen zijn, maar het was ook heel leuk om de volgende dag weer met open armen ontvangen te worden door alle lieve locals.

Makasar:
Het plan was om vrijdag 8 juli om naar Makasar te gaan en daar even met andere vrijwilligers te meeten en dat heb ik dus ook gedaan. Helaas had ik een vertraging van meer dan 4 uur in de ochtend, waardoor ik mijn tweede vlucht ook mistte. Ik arriveerde uiteindelijk om 21 uur. Ik belde Anouk (ook een volunteer uit Nederland) en kon meteen aanschuiven bij een gratis borrel/ opening in een hotel. Daarna door naar een barretje en als afsluiter een bezoek aan een disco.
Anouk en Mark (koppel) wonen sinds februari in Makasar, hiervoor woonde zij in Flores. Zij zijn beide ook werkzaam binnen het disability programma van VSO, maar hebben ook een vriendenkring opgebouwd met andere expats in Makasar. Het was heel leuk om hen te ontmoeten en een beetje te zien hoe het wereldje in Makasar eruit ziet. 
Makasar is een grote stad met alle faciliteiten die je maar kunt bedenken, zwembad, hotels, winkelcentra, clubs, bars, restaurants. Heel anders dus als je dit vergelijkt met Flores. Rachel (vrijwilliger uit Ruteng) was ook op bezoek en hierdoor was er bij Mark en Anouk niet genoeg ruimte om te logeren. Gelukkig wonen er nog meerdere vrijwilligers in Makasar en mocht ik bij Sarah & Pete (koppel) logeren. Ze waren beide niet thuis, maar ik kreeg de sleutel en had dus het hele weekend een eigen plekje. Vooral veel rondgewandeld, gegeten, gedronken en natuurlijk fort Rotterdam bekeken. Dit is vroeger door de Nederlanders gebouwd, maar door de renovaties is er weinig autentieks meer te zien. Op maandag zou ik eigenlijk met Rachel naar een eilandje vlakbij gaan om even te zwemmen/ snorkelen, maar door haar kater werd dit plan afgezegd. Dus ben ik die dag maar lekker gaan zwemmen/ relaxen in een zwembad bij een hotel. Ik kan niet echt zeggen dat ik het gevoel heb echt iets van Sulawesi te hebben gezien, maar het was leuk even een andere VSO gerelateerde plaats te zien. Ik denk dat ik het daar niet zou redden met mijn maandsalaris, dus wat dat betreft is het maar goed dat er in Bajawa niks te beleven is.

Ubud + Sanur:
Op dinsdag 12 Juli terug gegaan naar Bali en meteen door naar Ubud. Hier was Marjolein (vriendin uit Utrecht) en dus met haar nog even genoten van de prachtige omgeving in Ubud en heerlijk bijgekletst. Helaas was ik zo stom geweest om geen ticket terug te boeken naar Flores en dacht ik dat nog wel even te doen op Bali, maar alles zat al vol. Dus VSO gebeld en gevraagd of zij me misschien konden helpen, uiteindelijk werd ik op een wachtlijst gezet. Als mensen hun vlucht cancelen, krijg jij bericht. Ik vond dit systeem weinig betrouwbaar en wilde echt op tijd terug zijn, dus besloot ik toch maar terug te gaan naar Sanur om de boot-optie beter uit te zoeken. Met de boot doe je er gemiddeld 3/ 4 dagen over, dus ik zag er wel tegenop. Maar goed eigen schuld, had ik maar eerder moeten boeken.
Uiteindelijk dus op woensdag–avond terug gegaan naar Sanur waar Rachel ook weer was en met haar onze favo pub ingegaan. De volgende dag werd ik gebeld door VSO dat er een ticket was voor de zondag, dus meteen geboekt. Ik had dus nog wat dagen meer in Sanur en dat betekende voor mij heerlijk genieten van het zonnetje, het strand, even naar kantoor om wat spullen op te halen die Paul achter had gelaten, nieuwe laptop shoppen, afspreken met vrienden, internetten, naar de film, poolen en vooral nog even niets moeten.

Kupang/ Ende/ Bajawa:
En toen was het zondag 17 Juli en was het voorbij met de pret. Ik moest om 6 uur vertrekken om op tijd op het vliegveld te zijn. Uiteindelijk had mijn vlucht weer vertraging en had ik dus prima nog wat langer kunnen slapen, maar dat weet je natuurlijk niet van te voren. Dus ik zat daar maar te wachten, wordt ineens mijn naam omgeroepen met de melding dat ik me moet melden bij de incheck balie. Op zo’n moment schrok ik wel even, ik zag mezelf al de gevangenis ingaan vanwege het feit dat iemand iets in mijn tas had gedaan… Maar ik werd geroepen omdat de dame van merpati een fout had gemaakt en daar nog net op tijd achter was gekomen, dus ze verzekerde mij dat met mijn nieuwe bagage nummertjes het allemaal goed zou komen. Tegelijkertijd zag ik mijn backpack een andere kant op gaan dan de koffer die ik van Paul had gekregen, maar goed je vertrouwd er maar op dat ze weten wat ze doen. Helaas bleek dit in Kupang een verkeerde aanname, want in plaats van mijn packpack zat er een mooie zwarte rugzak aan mijn nummertje. Omdat ik een tweede vlucht moest halen had ik geen tijd om te wachten, dus ik gaf aan dat ze mijn tas maar naar Bajawa moesten sturen en ik moet zeggen ze hebben dat netjes gedaan. Ik kan namelijk zo meteen bij het Merpati kantoor mijn tas ophalen en dan hopen dat alles er nog in zit.
Ook de tweede vlucht was vertraagd, dus ik arriveerde om 16 uur in Ende. Daar zag ik een politiek belangrijk persoon uit Bajawa en greep meteen mijn kans om even duidelijk te maken dat we dezelfde kant op moesten. En met succes, ik mocht meerijden, hij heeft een eigen chauffeur, dus dat was helemaal fijn, want ik wordt nogal snel wagenziek tijdens die rit. Helaas ook dit keer weer, maar eerlijk is eerlijk, het is fijn dat men gewoon voor je stopt als je dat vraagt en je niet in een plastick zakje met nog 3 anderen naast je hoeft over te geven.

Om 20 uur arriveerden we in Bajawa en daar stond het eten al klaar bij Lau en Danny thuis om mij welkom te heten. In de tijd dat ik weg was is Alana (andere volunteer) in bajawa geweest om de Bapeda te helpen. Zij heeft al die tijd in mijn huis gewoond en is hier nu nog een weekje. Alana is gevraagd om een jaar hier te blijven en zal dan dus ook mijn nieuwe huisgenoot worden (VSO heeft nl al betaald voor 2 personen). Om eerlijk te zijn had ik me juist verheugd op het alleen wonen en dat heb ik VSO ook al verteld. Alana heeft nog niet besloten wat ze gaat doen, dus dat is nog even afwachten.

Anyway, na gezellig met Alana en de jongens gekletst te hebben was het tijd om op huis aan te gaan…. En zo lag ik dus om 23 uur na een maand weer in mijn eigen bed en 1 ding is zeker: noord, oost, zuid, west, je eigen bed blijft het best!

Ik realiseer me dat het weer een heel verhaal is geworden, maar nu zijn jullie in elk geval weer op de hoogte van al mijn reisavonturen. Foto’s volgen als de internetsnelheid het toelaat…

Salam dari Flores & sampai jumpa