Terug uit bali, voorbereiden “hari anak cacat” en

Ten eerste weer bedankt voor al die lieve berichtjes na het lezen van mijn moeders verhaal. Het is iedere keer prettig om te lezen dat bepaalde gedachten ondersteund worden. Ik denk dat mijn ouders bij aankomst zo’n beetje hadden wat ik in de eerste weken ervaarde toen ik hier net was; shock, verbazing, verdriet, boosheid, onbegrip, frustratie etc. Met als verschil dat ik van tevoren uitvoerige training had gehad over wat ik allemaal zou kunnen tegenkomen in een ontwikkelingsgebied in Indonesie en geleerd heb om te beseffen dat ik hier niet voor niets geplaatst ben.
Maar ook zagen mijn ouders de vriendelijkheid van de mensen, de vaardigheden en leergierigheid van de kinderen, het plezier wat er is en de liefdevolleheid naar mij toe.  Ik weet niet of jullie het je nog kunnen herinneren, maar ik schreef eens “if you judge the people, there is no time for loving them”. Ik besef dat ik na een jaar toch van de mensen ben gaan houden, want ik kan dingen wat makkelijker naast me neerleggen. Of misschien heb ik leren accepteren dat bepaald gedrag niet zal veranderen. Het was in elk geval fijn om even frustraties, verdriet en boosheid te kunnen delen.

Terug naar waar ik geeindigd was: Bali. Ik heb dus mijn ouders naar Bali gebracht, 1,5 dag nog even samen kunnen genieten van het vakantiegevoel en toen afscheid van ze genomen op het vliegveld. Daarna had ik meteen een hele week workshops met alle VSO partners en volunteers waar ik ook het een en ander aan workshops heb gefaciliteerd. Het was een leuke groep mensen en iedereen deed lekker z’n eigen ding, dus dat was erg positief. De activiteiten met de volunteers alleen gingen goed, maar mijn workshop met de partners bleek toch wat moeilijker dan ik gedacht had. De taalbarriere was groot. Na een jaar had ik gehoopt toch wel in staat te zijn alles te begrijpen, maar helaas niet iedereen spreekt simpel indonesisch zoals mijn collega’s... Ik had soms moeite om te volgen waar het over ging en dat is toch wel erg noodzakelijk als je de facilitator bent! Er was wel een talk, maar ik had ook moeite om deze te begrijpen, dus tja.... We hadden veel te veel ingepland voor een korte tijd en daardoor kwam het uiteindelijk niet uit de verf. Maar zoals Jack, mede volunteer waarmee ik het samen deed, zegt we hebben het gedaan en dat terwijl VSO ons slechts 2 weken van te voren gevraagd had. Gelukkig heb ik zelf ook nog wat leuke workshops kunnen volgen, dus dat was ook fijn.  
Ik ben overigens ook verkozen tot “representative” vanuit de volunteers richting VSO en heb dus nu een nieuwe taak. Ik mag samen met 2 andere volunteers 4 keer per jaar naar Bali om belangrijke zaken met VSO te bespreken en nieuwe volunteers welkom te heten en wegwijs te maken. I love Bali, dus dat geeft wel weer wat nieuwe energie.    

Eenmaal terug in Bajawa (22 nov) was er geen moment rust, want de voorbereidingen voor hari cacat op 3 dec (dag voor mens met beperking) waren helaas nog niet in volle gang zoals ik gehoopt had. De geplande vergadering ging natuurlijk niet door en uiteindelijk hadden we precies een week de tijd om alles voor te bereiden. Omdat er ineens geld beschikbaar was vanuit de overheid (sociale dienst) moest het grootster aangepakt worden dan aanvankelijk bedacht was door ons SLB team. Ik kan er niets aan doen, ik oordeel weer; maar als het aan de meeste docenten had gelegen dan hadden we niets gedaan,zij zijn liever lui dan moe.  Omdat ik dit juist zie als een grote kans om het stigma wat te doorbreken en de mensen in Bajawa te laten zien wat onze kinderen allemaal in huis hebben en de zusters hier 100 % achter staan, ben ik deze keer aardig direct te werk gegaan door gewoon te benoemen dat ik het heel dom zou vinden als ze deze kans zouden laten liggen. Ook heb ik nog even aangegeven hoe belangrijk het is dat wij ons promoten als school, dat VSO mij hier geplaatst heeft omdat er nog veel onduidelijkheden rondom disabbility zijn etc, etc, etc. Uiteindelijk werd dan dus toch besloten dat het grootster zou zijn.
Dag 1, optocht door Bajawa met alle kinderen met een beperking voorop, dus ook vanuit alle dorpen en daarbij aansluitend kinderen van scholen en mensen die werken voor de overheid.
Dag 2: sosialisatie met de ouders van alle kinderen over beperkingen en speciale aandacht en afsluitend een gezamenlijke lunch en dansen.
Dag 3: deelname bij de mis in de kerk (koor en gebeden lezen), bazaar waar onze producten verkocht worden met afsluitend optredens van de kinderen (zang, dans, poezie etc)
Meteen daarop heb ik het voorstel gedaan om een rooster te maken met wie doet wat en wanneer, want we hadden tenslotte nog maar een week. De eerste dagen gingen geweldig, iedereen keek op het gemaakte rooster en deed wat hij/ zij moest doen, maar zo tegen het einde van de week leek de fut eruit en kwam men gewoon z’n afspraken niet meer na. Niemand die daar wat van zegt en alles wordt maar geaccepteerd. Maar op het laatst niet meer door mij. Iedereen riep steeds maar “santai saja” (gewoon relaxed), in het begin deed ik dit ook wel, maar als ik zie dat niets van de grond komt, dan “santai” ik niet meer. Omdat ik had toe gezegd een Hollandse dans te doen met de dove kinderen, was ik steeds aanwezig bij de middag repetities en toen daar de docenten niet meer kwamen opdagen om te helpen heb ik de kinderen gewoon naar ze toe gestuurd. Ook heb ik meerdere malen de directeur verteld dat ik het slecht vond hoe het liep. Het is steeds een dilemma voor mij, ga ik mee met deze cultuur en halen we het minimale (mijn inziens) eruit of ga ik een ander voorbeeld laten zien. En wie ben ik om met mijn westerse blik steeds maar te roepen, we moeten zorgen dat het gestructureerd en duidelijk is voor de kinderen, zodat ze weten wat er van ze verwacht wordt. “Je kan kinderen niet 2 uur laten wachten, zonder dat ze weten wat ze moeten doen.” Ik roep dat het niet kan, maar het kan wel, want het gebeurd dagelijks. Misschien hebben de docenten het zelf nooit anders gezien en weten ze niet hoe het moet. Wat ik wel weet als je niet de voordelen van de verandering inziet, zal je ook niet snel veranderen. De voordelen die ik zie van rust, reinheid en regelmaat, lijkt ook de overheid hier belangrijk te vinden. Hele cursussen worden hierover aangeboden en docenten vliegen het hele land overom deze bij te wonen (krijgen flink wat zakgeld mee). Gedurende die cursus knikken ze allemaal “ja en amen”, maar zodra ze terug zijn is het gewoon weer zoals het altijd ging. Maar eerlijk is eerlijk, dit is echt niet alleen zo in Indonesie....   

Zo ging het uiteindelijk ook met het afgesproken rooster. In het begin is het allemaal ja, maar op het laatst deed iedereen gewoon waar hij/ zij zelf zin in had.
Uiteindelijk waren het 3 vermoeiende dagen, waarbij veel niet liep zoals van te voren gedacht, maar eerlijk is eerlijk, de kinderen hebben een mooie tijd gehad. We zijn gezien tijdens de optocht, de ouders hebben nieuwe informatie gekregen over beperkingen, de mis was heel bijzonder, er zijn veel producten verkocht en de 60 mensen die er waren om naar onze show te kijken, kwamen met een groot hart J Ik heb gedurende deze 3 dagen de hele tijd hulp gehad van een meisje uit Finland. Zij is bij mij aan het couchsurfen (manier via internet om gratis bij mensen te slapen). Zij is zelf werkzaam in de psychiatrie, dus leuk voor mij om mee te delen. Ze heeft veel foto’s genomen, dus als internet het toe laat, dan laat ik ze zien.

Ik ben blij dat het erop zit, want uiteindelijk betekent dit toch 7 dagen voledig werken en dus veel energie, want hoewel ik me hier een stuk minder druk maak over dingen, ik ben en blijf een persoon die dingen graag goed doet en altijd 100 % zal geven. De Hollandse dans was hilarisch, de mensen hier vinden het helemaal fantastisch om zoiets te zien.
Ik heb veel support gekregen van mijn mede volunteers, want Lau, Danny, Michel en Alanna zijn allemaal komen kijken en hebben zelfs nog meegedanst!
Helaas heeft Lau besloten om eerder naar huis te gaan en zal ik hem dus niet meer zien, het is een raar idee, omdat we in een jaar toch veel samen hebben meegemaakt!

Nu dus nog 2 weken te gaan en dan heb ik vakantie. Morgen starten de toetsen, dus daar ben ik nu alle kinderen mentaal op aan het voorbereiden, na woensdag is het een kwestie van nakijken, rapport resultaten doorgeven en dan zit mijn lestaak erop. Omdat we vanaf Januari gaan beginnen met de stages en ik er in het begin niet zal zijn, omdat ik meetings op Bali heb en niewe Vols ga ophalen, zal ik de laatste weken hier vooral besteden aan de voorbereiding van de stage implementatie samen met de andere docenten. Daarnaast wil ik nog een evaluatie moment inlassen met alle vaardigheidsdocenten om het afgelopen semester te evalueren, want dit is eerder afgesproken. Omdat ze dit eigenlijk nooit doen, evalueren en nieuwe plannen maken en meestal voor de vakantie al op vakantie zijn, ga ik dit snel door de directeur vast laten leggen. Want na een jaar weet ik wel wat hier het beste werkt, hierarchie in acht nemen!

Op zaterdag 17 december delen we de rapporten uit en meteen daarna vertrek ik naar Ende en dan is de vakantie echt begonnen. Nederland, here I come... Veel mensen vragen mij hoe het voelt, maar gek genoeg ben ik daar nu nog niet zo mee bezig, ik zie het wel. Ik heb zin om mensen weer te zien, wijntjes te drinken, lekker te eten, water uit de kraan te drinken, in een warm bad te liggen, kroketten uit de muur te trekken, schone straten te zien, te fietsen, maar vooral om lekker te genieten van het samenzijn. 10 dagen is heel kort, dus ik besef me ook heel goed dat ik jullie niet allemaal zal zien, maar you never know ;-)

Tot zover, de laatste ontwikkelingen op Flores in het jaar 2011.

Sampai jumpa lagi di tahun 2012 

Sarah