Februari 2012

Ruim 16 maanden in Indonesie met een vakantie van ongeveer 10 dagen in Nederland. Tijd om weer even stil te staan en te reflecteren.

"Hoe voelt het nou?"

Dit was de vraag die ik veel kreeg vlak voor mijn vakantie naar Nederland. Ik wist toen al die tijd geen antwoord te geven, omdat ik dit soort dingen meestal gewoon laat gebeuren. Maar nu nadat ik geweest ben, weet ik wel hoe het voelde om even terug te zijn. Het was geweldig om al mijn lieve familie/ vrienden weer te zien, te kletsen en te sosialisen, om te genieten van al het lekkere eten en drinken en alle faciliteiten die Nederland rijk is. Zoveel liefde en aandacht, het waren 10 euforische dagen!

Het voelde enerzijds allemaal heel vertrouwd, alsof ik nooit weg geweest was. Maar het voelde anderzijds ook heel raar, ik zei in het begin steeds dat ik het idee had dat ik in een film beland was. Sommige ontwikkelingen, vooral op electronisch gebied, waren echt totaal aan mij voorbij gegaan, zoals wordfeud (scrabble op de telefoon), groupon, nieuwste downloads, apps etc. Dat zijn nou niet de dingen waar ik hier op Flores mee bezig ben normaal gesproken. En eerlijk gezegd had ik het ook niet gemist, totdat ik dus terug was in Nederland. Na 4 dagen ongeveer had ik de wordfeud app ook gedownload en kon de battle beginnen, ik hoorde er weer bij. Het klinkt heel clichee, maar ik ben me afgelopen weken weer heel erg bewust geweest van het feit dat des te minder je weet, des te minder je mist. Want eerlijk is eerlijk sinds ik weet hoe leuk wordfeud is, mis ik wifi op mijn mobiel ineens veel meer. Sommige van jullie weten hoe ik nu ieder moment dat ik wifi heb zo optimaal mogelijk benut om te spelen, terwijl ik voor mijn vakantie nooit het gevoel had dat ik dat wilde.

Waar gaat dit verhaal heen? Ik denk naar het antwoord op de vraag “waarom voelt het goed weg te zijn”. Ik ben een persoon die overal bij wil zijn, alles wil meemaken en het maximale uit een dag wil halen en daardoor het liefst door het leven rent. En eerlijk is eerlijk, ik vind dat heel erg leuk en het geeft me energie, maar het kost me ook veel energie.

Hier in Bajawa is niet veel, het leven is simpel, dagen zijn veel het zelfde en de mensen zijn met heel weinig tevreden. Terug bij “als je niet weet wat het is, dan mis je ook niets”. De denkwijze is ook vaak simpel “je wordt geboren, je leeft en gaat dood”. Hierdoor leven veel mensen echt van dag tot dag en lijken zich niet zo druk te maken om zaken als persoonlijke ontwikkeling. Ik als westerling vind het soms vreselijk frustrerend dat ze niet lijken te kunnen denken in lange termijn. Voorbeeld: “wil je ons helpen met een proposal? De deadline is morgen” Ook weet ik dat ik nooit zal kunnen wennen aan het feit dat alles op papier staat,maar dat de meeste plannen niet gerealiseerd worden en dit zomaar door iedereen geaccpeteerd wordt.

Ik heb als kind al op de basisschool geleerd om vooruit te denken, ik heb geleerd te leren, ik heb geleerd om me aan planningen te houden en ik heb geleerd om naar resultaat te kijken. De meeste mensen hier hebben dit allemaal niet en zijn ze hierdoor ongelukkig? Nee hoor, want als je niet weet wat dit is, dan mis je het ook niet.
Dat ik van mening ben dat de mensen hierdoor nooit vooruit zullen komen is te verklaren doordat ik met mijn westerse bril (cultuur) naar deze situaties kijk. Maar wat is vooruit gang en wie bepaalt dat?

Het simpele leven hier heeft mij laten inzien dat je met hele kleine dingen heel gelukkig kan zijn. In de Nederlandse maatschappij zijn zoveel mogelijkheden, keuzes te maken dat ik vaak overprikkeld wordt. Ik weet heel goed dat dit echt te maken heeft met mijzelf en dat heel veel mensen er wel prima mee om kunnen gaan. Hier heb ik minder van dat soort prikkels. Natuurlijk weet ik nu nadat ik terug ben weer extra goed wat ik mis op recreatie gebied. Hierdoor is het voor mij lang niet altijd makkelijk om hier te leven, maar ik leer er wel door van andere zaken te genieten, zoals een wandeling in de bergen, een mooie zonsondergang etc. De afgelopen weken heb ik zoveel leuke dingen gedaan en kunnen genieten dat ik nu echt moet afkicken en daar leer ik ook weer van.

Ik ben nadat ik terug gekomen ben in Indonesie eerst nog even met Pepijn gaan relaxen op de Gili eilanden en heb daarna 1,5 week op Bali gewerkt voor VSO. Ik ben dus pas eigenlijk sinds 1,5 week terug in Bajawa en de eerste dagen was het echt geweldig om terug te zijn. Het was super leuk om iedereen terug te zien en vooral de blikken van al die kinderen toen ze zagen dat ik weer terug was, meteen werd er gevraagd wanneer er weer les was (zoiets maak je toch maar weinig mee als docent in NL). Ik had in Nederland kleding ingezameld wat ik aan de kinderen van de Citra heb gegeven en dan weet je wel weer waarvoor je het doet, die blije gezichtjes met zoiets simpels, geweldig gewoon!!!!

Een van mijn beste vrienden hier had een kindje gekregen, dus natuurlijk daar even langs. Pepijn was er ook nog 3 dagen, dus langs bij collega’s, vrienden en de toeristische plekken laten zien. Al met al, een mooie terugkomst.

Op school waren de docenten al 2 weken begonnen, waarvan ze in week 1 nooit iets doen, dus ik kon meteen mee in het ritme. En dat voelde goed; de stages zijn begonnen voor de oudere studenten en het loopt, er is een nieuwe Engelse docent begonnen om mijn werk over te gaan nemen in Juli en we hebben een computerlokaal met instructeur gekregen. Ik was gevraagd om de 2 nieuwe docenten te begeleiden en aan te sturen, dus dat doe ik nu. Ook ga ik deze maand weer verschillende trainingen geven aan het team, dus genoeg te doen op werkgebied.

Alles is weer zo normaal hier, dat ik na een week al het gevoel had alsof ik nooit ben weg geweest. Maar als ik dan een wordfeud woordje zie verschijnen op mijn gsm dan besef ik weer dat ik wel degelijk even terug geweest ben ;-)