Vakantie, vakantie, vakantie en terug zijn…….

Op dinsdag 21 december begon mijn 19 daagse vakantie. Wat is het leven van een docent toch zwaar soms ;-) Zoals eerder vermeld heb ik mijn hele vakantie met Greetje en Sami doorgebracht en het was echt super. Ik zal niet alles beschrijven, want foto’s zeggen vaak meer dan woorden en deze volgen snel, mits mijn trage internet verbinding dat toelaat. Maar hieronder toch even een indruk en mij kennende wordt het toch wel weer een heel verhaal….

Greetje en Sami kwamen aan op het vliegveld in Ende waar we de eerste dag vooral besteed hebben aan bijkletsen, want dat was wel nodig. Omdat je hier nooit precies weet wanneer het vliegtuig aankomt en zus lief geen telefoon bij zich had, had ik een taxi chauffeur gevraagd of hij mij kon bellen als het vliegtuig landde. Dit wilde hij wel doen en zo gezegd zo gedaan. Maar Greetje en Sami waren inmiddels gewend door hun ervaring in Thailand dat als je bestormd wordt, men meestal iets van je wil of aan je wil verkopen. Dus toen de chauffeur op hen af kwam en begon te vertellen dat hij haar jongere broer kende (broer en zus is hetzelfde in het indonesisch), wijfde ze hem vriendelijk weg. Pas toen hij mijn nummer onder haar neus duuwde om te checken of het hetzelfde nummer was, begrepen ze dat ik dit geregeld had. Een mooie eerste indruk van hoe het er in Flores aan toe gaat.

De dag erna zijn we naar Kilimutu geweest (3 kleuren meer). Je gaat dan met een auto de berg op en het laatste stuk wandel je zelf naar boven. Het was in het begin erg mistig, waardoor we niets zagen, maar als de zon er dan doorkomt, zie je eerst de 2 blauwe/ groene meren schitteren, prachtig! Als je dan verder loopt kom je bij het andere meer, wat zwart/ bruin is en ook hier zagen we eerst niet zoveel. Maar na even wachten, brak ook hier de zon door de wolken en kon je vanaf de top alle 3 de meren zien liggen. Dit uitzicht was echt heel erg mooi! Ook liepen hier wilde apen rond, alhoewel wild, ze waren al erg gewend aan al het bekijks en kwamen graag dichterbij om wat te eten te krijgen. Helaas merkte je al snel dat je de apen blijer maakt met lege plastick chipszakken en cola blikjes dan met een stukje fruit.

De kerst hebben we doorgebracht in Bajawa, waar op dat moment vele andere vrijwilligers op bezoek waren, dus dat was ook erg gezellig. Om in Bajawa te komen had ik van te voren al een travel geregeld. Dit is een soort bestelbus waar ongeveer 8 personen inpassen en deze rijdt dan voor ongeveer 5 Euro p.p.  Tijdens de kerst wilde de chauffeur zoveel mogelijk mensen meenemen, dus in plaats van 8 personen, werden we met 12 personen in de bus gestopt. Als je echt denkt dat het niet meer past moet er nog iemand bij. Dus uiteindelijk kreeg Greetje een klein meisje op schoot en mocht ik de passagierstoel voorin delen met een jongen van een jaar of 16. Hij zat deels op mij en deels op de versnellingspook, dus ik denk dat hij de ochtend van zijn leven had. Anyway, na 4 uur ben je er dan wel klaar mee en ik was ook weer eens erg wagenziek, dus toen we in Bajawa waren wilde ik alleen maar rusten. Maar we moesten eerst nog een hotel voor G en S vinden. Iemand had ons de tip gegeven van een goedkoop en simpel hotel. In eerste instantie leek het wel oke, dus G en S instaleerden zich terwijl ik naar huis ging om even te rusten en bij te komen van de reis. Maar in de tussentijd waren G en S erachter gekomen dat er niet eens stromend water was en het was ook nog eens vies binnen, dus toch maar besloten om naar een wat duurder hotel te gaan.
Daarna zijn we op weg gegaan om mijn nieuwe huis te bekijken, dit zag er echt al een heel stuk beter uit, dus ik was redelijk gerust gesteld. Nadat we daar een kopje koffie gedronken hadden en aan de hele familie waren voorgesteld was het tijd om bij een collega langs te gaan, want dat hadden ze allemaal gevraagd. Familie is hier heel belangrijk, dus mijn zus ontmoeten is dan natuurlijk een hele ervaring. Ook hier kregen we koffie en zelfgebakken cake en natuurlijk werden we ook hier aan de hele familie voorgesteld. Ik vond het leuk om te kunnen laten zien met wie ik samen werk, maar de hele tijd vertalen kost ook wel energie, dus na 3 huizen vonden we het wel mooi geweest.
Op tweede kerstdag zijn we samen met 2 andere vrijwilligers naar een kleine waterval vlakbij Bajawa gewandeld. Dit was een heel mooi plekje, waar zelfs mijn collega’s nog nooit geweest waren. Hier waren 4 kinderen aan het spelen bij een mooie kokosnotenboom. Toen wij hen vroegen of ze ook kokosnoten verkochten was het antwoord eerst nee, maar waarschijnlijk begrepen ze toch dat ze wat aan ons konden verdienen, dus kroop de kleinste de boom in en werden er zo even 4 verse kokosnoten uit de boom gehaald. Dit was echt heerlijk! We hebben ze er voor Floresbegrippen flink wat geld voor gegeven, dus hopelijk zien ze in dat ze hier een leuke buisness van kunnen maken.

Na deze wandeltocht zijn we met alle vrijwilligers naar de hot spring geweest. Ik wilde G en S graag laten zien hoe idilisch het hier is, maar op 2^e kerstdag kun je dat beter niet doen. Het was echt bomvol mensen en hele gezinnen en families waren zich aan het wassen. Omdat de meeste mensen hier niet kunnen zwemmen, was het in het diepere gedeelte rustig, dus daar hebben we toch nog heerlijk kunnen genieten van het warme water. Ondanks dat we onze lichaamsdelen bedekt hadden, werden we toch de hele tijd aangestaard en werden er continu foto’s gemaakt. Ik werd zelfs door 2 families gevraagd of hun kinderen met mij op de foto mochten. Dus ik kreeg zo’n peuter op schoot die mij doodeng vond en alleen maar huilde.. voelde me net donald duck in Disneyland. Greetje was erg verbaasd, het haar eerste ervaring dat iemand zomaar foto’s van je maakt. Ik keek er niet meer zo van op, dus zo zie je maar hoe snel je aan dingen gewend raakt.

Na de hotspring waren we met z’n allen uitgenodigd om bij Nelwan (vriend/ collega van de Bappeda) om daar te eten. Dit was erg lekker en gezellig. Ik werd daar nog bijna uitgehuwelijkt, want de vader van Nelwan bleef maar beweren dat ik met zijn zoon moest trouwen. Toen ik aangaf dat ik dit niet zag zitten, bleef hij maar vragen waarom dan niet. Aangezien Nelwan nog single is, hier niet gebruikelijk, had ik deze vraag al vaker gehad. Maar deze keer ging het wel heel ver, want zijn vader vroeg zelfs Greetje en Sami om toestemming. Sami had me al bijna verkocht vooor 3 buffelo’s, maar Greetje hield gelukkig vol dat ik niet mocht. Thanks zus!

Die dag erna was het tijd om de reis te vervolgen naar Labuan Bajo, een plaatsje aan de kust, vlakbij de komodo eilanden. Michel (mede vrijwilliger) had besloten om een paar dagen met ons mee te gaan, dus dit was ook wel leuk voor mij. Dus met z’n 4en op pad gegaan en dat was echt heel erg gezellig. De eerste avond hebben we in Labuan bajo overnacht en de volgende ochtend zijn we vanaf daar naar een heel schattig klein eilandje gegaan. Hier woonde een familie die samen dit “resort” beheerden. Het bestond uit 7 simpele hutten, 1 restaurant, 2 bokjes en een berg. Maar het was er echt fantastisch, ons eigen onbewoonde eiland gevoel, ik had nog nooit zoiets meegemaakt. We hebben heerlijk gesnorkeld, want er is daar zoveel mooi koraal, ook dat had ik nog nooit meegemaakt. En inmiddels heb ik toch al veel gezien, dus dat zegt wel wat.
Het enige nadeel was wel dat ze in het restaurant niet zo goed konden koken en voor Sami (grote liefhebber van eten) was dit soms lastig om aan te zien. Sinds ik in Indonesie ben weet ik dat men hier nooit direct is, maar meestal in een restaurant zeggen ze wel meteen als iets op is. Hier ging het net iets anders, had je 1 uur geleden je ontbijt besteld (pannenkoeken), komen ze vragen “weet u zeker dat u wel pannenkoeken” wilt. Dus dan zeg je “ja, dat wil ik”. Krijg je als antwoord dat ze die niet meer hebben…. En dit 3 dagen lang met meerdere gerechten. Nou we hebben er maar veel grappen over gemaakt en steeds ingecalculeerd dat het eten ongeveer 1,5 uur later klaar was.

Ook als je vis wilde, moest je dit van te voren aangeven, want dan gingen ze de zee op om te vissen. Dus de tweede avond hadden we dan ook vis besteld. Na een dag heerlijk snorkelen en de mooiste vissen zien, hadden we ook wel trek gekregen. Dus vol verwachting wachten we op ons menu en eerlijk is eerlijk het was verrukkelijk. Maar als je dan je visje omdraait en je in de ogen van die mooie regenboogvis kijkt die je die middag nog hebt zien zwemmen, voel je je toch wat bezwaard, he zus ;-)

Na 3 dagen heerlijk relaxen vlogen we op 31 december dan naar Bali om oud en nieuw te vieren. Ik had van te voren een hostel geregeld, dus daar hoefden we ons niet meer druk om te maken… althans dat dachten we… helaas was de realiteit anders. Er was iets mis gegaan met de boeking, de mensen in onze kamer hadden besloten om nog niet weg te gaan. Inmiddels weet ik ook dat het weinig zin heeft om hier ruzie om te maken, dus ik ben meteen op zoek gegaan naar iets anders. Maar op oude jaars avond bleek dit toch moeilijk, dus uiteindelijk hebben we 2 nachten met z’n 3en op een kamer geslapen, maar wel met een zwembad. Het plan was om op oude jaars avond eerst lekker te eten en daarna relaxed op het strand wat te gaan drinken en vuurwerk te kijken, maar rond 21 uur begon het zo hard te regenen dat naar het strand gaan er niet meer in zat. Uiteindelijk dan maar naar mijn favo cafe gegaan, waar lifemuziek werd gespeeld door teenagers. Op zich wel grappig, maar wel een beetje anders dan ik had gehoopt. In bali hebben ze een hele andere kalender als het om nieuwjaar gaat, dus toen er om 1 minuut voor 12 nog niet werd afgeteld, hebben we dit zelf maar gedaan. Papa en mama belde op om gelukkig nieuwjaar te wensen, terwijl het bij hen pas 17 uur was. En toen ik sóchtends wakker werd, kwamen de eerste sms-en vanuit Nederland, blijft toch gek dat tijdsverschil!

De overige dagen tot aan mijn verjaardag hebben we verschillende dingen gedaan, dagje naar Ubud, waar zilversmeden en houtsnijwerk te zien is. Verder nog een dagje gerelaxed aan het strand en de laatste dag hebben we een tocht gemaakt in een ouderwetse volkswagen cabrio en hebben we rijstvelden gezien, tempels en een echte kruidentuin. Daar heb ik ontdekt dat “ginger” een hele mooie bloem heeft en hebben we hele speciale koffie geproefd. Luak koffie, een van de duurste ter wereld: een dier eet koffiebonen en poept deze weer uit. Daarna worden deze bonen weer gemalen en krijg je hele speciale koffie smaak.

Op 5 januari was ik jarig en vlogen Greetje en Sami weer terug naar Thailand. Die avond ervoor hadden we mijn verjaardag al gevierd aan het zwembad met een flesje wijn, wat ik gekregen had van Sami. Dit was erg gezellig.
Ik wilde hen graag naar het vliegveld brengen en moest zelf ook nog wel de nodige inkopen doen voor mijn nieuwe huis. In Bali is een taxi-ritje redelijk duur, maar kan je voor een goede prijs een gids huren om Bali te bezichtigen. Dus ik kreeg de geniale ingeving om zo’n driver te vragen of hij mij niet een hele ochtend wilde rondrijden voor een redelijke prijs. Dus zo gezegd zo gedaan, ben ik op mijn verjaardag heerlijk gaan shoppen met een persoonlijke driver. Eerst naar het vliegveld wat wel weer even moeilijk was, toen door naar de carrefour waar ze echt alles hebben en daarna nog naar de macro om gereedschap te kopen. En mijn driver sjokte steeds maar achter me aan ;-) Toen we weer bijna terug waren bij mijn hotel en we de MC Donalds naderde vroeg hij mij of ze ook MC Donalds in NL hebben. Ik moest natuurlijk erg lachen en hij was stomverbaasd om te horen dat in NL zelfs het kleinste plaatsje nog een Mac heeft. Hierop vroeg ik hem of hij het lekker vond en toen hij mij daarbij met zo’n blije blik aankeek, besloot ik dat ik hem wel even wilde tracteren. Hij had me per slot van rekening de hele ochtend geholpen. Dus zo had ik mijn verjaardagslunch in de auto naast de MC drive.

Nadat ik mijn spullen thuis had uitgesteld ben ik naar het strand gegaan om te genieten van een heerlijke cocktail in de zon. Terwijl ik lag te zonnen kreeg ik gezelschap van een Amerikaanse jongen naast me die hier kwam om te surfen. We raakten aan de praat en het klikte wel, dus hebben we later die avond afgesproken om samen wat te eten. Ik daarvoor nog even naar de massage salon voor een uitgebreide massage, iets wat ik op Flores nog niet ontdekt heb.

Toen dus wat gaan eten en drinken met die Amerikaan en uiteindelijk beland in mijn favo cafe waar ik nog met 2 andere bekenden en de barmannen biertjes heb gedronken tot diep in de nacht. Kortom: een prima verjaardag!

Ik ben zelf nog 2 dagen op Bali gebleven om een beetje te relaxen en uiteindelijk afgelopen zaterdag terug gekomen in Bajawa. Hier kreeg ik de teleurstelling dat ons huis nog steeds niet af is, dus daar baalde ik wel van. Ik heb nu zo’n behoefte aan mijn eigen fijne plek en de eigenaresse had beloofd dat het 5 jan af zou zijn. Maar goed, toen ik op zondag zag hoe mooi het is geworden en welke meubels we krijgen, was ik al weer wat meer happy. Eindelijk mijn eigen huisje, nou ja samen met Paul, maar dat komt wel goed. We kunnen het samen erg goed vinden en het is fijn om een medelander in de buurt te hebben. Omdat wij heel goed weten hoe we het willen inrichten, hebben we ons zondagmiddag sufgekocht aan kleine spulletjes. Dus voor een kleine 400 Euro zijn we nu in het bezit van: een koelkast, een gasfornuis (kerosine stinkt namelijk heel erg), een schoenenrek, kleedje, afwasbak, afdruiprek, verlengsnoeren, zeil (voor de muur in de keuken) en een handgemaakte boekenkast met bijpassend salontafeltje. Daarnaast heeft onze eigenaresse nog 2 bedden met goede matrassen, 2 kledingkasten, 1 keukentafel, 1 bureau en plastick stoelen voor ons gekocht. En niet heel onbelangrijk, we hebben een echte douche met boiler gekregen, dus het is over met koud water uit de emmer. Ik zie nu mensen denken, “je wilde toch in een ontwikkelingsland wonen, waarom pas je je dan niet aan?” Althans ik ben hier zelf veel mee bezig geweest de afgelopen tijd. Ik heb me de afgelopen 3 maanden aangepast en in verschillende plekken gewoond waar ik geen thuis gevoel had. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat het voor mij niet zoveel uitmaakt waar ik woon, maar dat het wel belangrijk is voor mij om mij goed te voelen in een huis. Als ik me goed voel, zal ik me ook beter voelen op mijn werk en makkelijker om kunnen gaan met alle hobbels die ik tegen kom. Althans dat hoop ik ;-) Ik hoop nu dus donderdag te verhuizen, zodra het af is, zal ik wel even wat foto’s posten.

Gister voor het eerst weer aan de slag gegaan. Meteen weer een heftige start, weer geen programma voor de studenten en tot 8 .30 waren we slechts met 3 docenten (inclusief ikzelf). Uiteindelijk heb ik de hele ochtend buiten gezeten bij de kinderen, maar we hebben niets gedaan. Tja… het blijft lastig zoiets, maar ga me er nu maar even niet druk om maken, blijf nog graag in mijn happy holiday modus!

Ik wens iedereen een goede start van dit nieuwe jaar en hoop dat ieders wensen uit mogen komen!!!!

Molo = doei in Bahasa Bajawa