En weer heel veel meer te vertellen...

Ma 04 oktober:

6 uur: mijn nieuwe moeder maakt mij wakker voor mijn ontbijt. Dit keer is dat iets wat erg op turks fruit lijkt en een kopje meerzoete thee. Ik heb in mijn beste bahasa indonesia willen uitleggen dat ik liever wat minder suiker wil, maar de boodschap is nog niet overgekomen geloof ik. Na het ontbijt klets ik even met de familie (lees: ik wijs naar een voorwerp, zij zeggen het woord en ik herhaal het weer). Bijvoorbeeld: koelkas, asbak, wortel, tomat, helm maar ook sepeda, anjing, anak etc. Zoals je ziet hebben de nederlanders nogal wat woorden achter gelaten hier.
Vandaag is een spannende dag, want het is onze eerste schooldag! Na een week vol interessante workshops van VSO ben ik wel toe aan een beetje language learning. Ik heb om 7.40 met een mede volunteer afgesproken om samen te fietsen en ik belsuit om op tijd weg te gaan, zodat ik alle tijd heb om te verdwalen. Gelukkig weet ik de weg nog en gaat alles goed, ik fiets zelfs aan de goede (gevoelsmatig verkeerde) kant van de weg. Maar dan moet ik de meest drukke weg ooit oversteken en dat vergt nogal wat lef. Er is een mooi zebrapad gemaakt, maar ik heb hier nog nooit iemand zien stoppen voor een zebrapad, dus het is vooral een kwestie van je voet op straat zetten en lopen. Aangezien motors het liefst helemaal niet stoppen hier en er een sport van maken om alles te ontwijken lijkt dat minder makkelijk dan gedacht. Anyway na heel wat minuten wachten dan toch maar oversteken en eerlijk is eerlijk… als je het een paar keer per dag doet dan valt het eigenlijk ook wel weer mee.

De eerste schooldag bevalt me erg goed. Ik vind het heerlijk om weer even student te zijn en in de klas te mogen zitten in plaats van zelf voor het bord te staan. Onze leraar is een aardige man en houd van aanpakken, want we behandelen veel stof. We starten om 8 uur en we zijn om 14 uur klaar. Behalve de basis gesprekstechnieken leren we ook meteen de grammatica. Ik blijf zoeken naar de logica, maar die is er niet echt, dus sommige dingen moet je gewoon echt in je hoofd stampen. Niet iedereen in de groep is even blij met de hoeveelheid stof, maar ik vind het wel prima. Ik heb hier al de bijnaam “stuutje” gekregen, omdat ik zo hard mijn best doe. Maar daardoor kan ik me wel steeds beter redden hier en daar gaat het me om.

Ik leer de taal het best door het echte toepassen en dat kan hier overal als je wilt. Zoals ik eerder beschreef is mijn familie wat meer op zichzelf, dus ik ben veel alleen weg. Ik vind het heerlijk om op mijn fietsje door het verkeer heen te crossen, naar het strand te gaan en met mensen te kletsen. Iedereen hier klampt je aan en wil alles van je weten. Vooral de obers in een van mijn favoriete cafes op het strand vinden het leuk om mijn huiswerk te zien en met mij te oefenen. Ik oefen dan mijn Indonesisch en zij hun Engels, dus dat is een echte win-win situatie en ook makkelijk voor het leerproces.

Di 05 oktober:

Vandaag weer een intensieve schooldag. In de lunchtijd horen we muziek en besluiten we even een kijkje te nemen. Al snel blijkt het gewoon een muziekles te zijn van een van de klassen van de high school naast onze school. Maar zodra we gezien zijn mogen we natuurlijk niet meer weg en moeten we mee doen. En dan sta je ineens op een podiumpje balinees te dansen (lees: proberen na te doen wat een balinees meisje doet). Dit is natuurlijk geen gezicht, dus erg vermakelijk voor de tieners. Na de dans worden er allemaal vragen op ons afgevuurd half bahasa indonesia half english en wil iedereen vrienden worden op facebook. Ik kan nog niet zo heel goed wennen aan deze celebrity status, maar men zegt dat het straks op Flores nog erger is, dus ik zal wel moeten.

Na school is het shop tijd. De helm die ik meegebracht heb uit Nederland voldoet helaas niet aan de VSO eisen, dus ik moet een andere helm hebben die het hele gezicht bedekt. Nu is het zo dat er hier bijna niemand met een zgn full faced helm rijdt en de mensen die dat wel doen hebben helaas allemaal een groter hoofd dan ik. Want een maat s is hier lastig te krijgen. Dus op naar de shop om helmen te passen. Daar aangekomen zag ik al meteen dat het niet zou gaan werken, want alle helmen volgens europese standaard waren echt veel te groot. Maar goed, ik heb toch alle helmen opgezet die er waren om uiteindelijk zonder helm weg te gaan. A.s zaterdag begint mijn motortraining weekend, dus ik hoop niet dat al mijn stress in NL voor niets is geweest.

In de avond heb ik met een andere volunteer afgesproken om wat te eten. Met haar heb ik steeds e-contact gehad over het leven in Flores, dus het is heel leuk om haar eens in het echt te ontmoeten. Helaas gaan zij en haar man over 2 maanden al weg uit Flores, dus zullen we elkaar niet zo veel zien. Maar het was super om alles over Bajawa te horen. Kan niet wachten totdat ik daar ben om het met eigen ogen te zien. Ik hoorde wel dat de internet verbinding waarschijnlijk niet zo snel is, dus skypen zou wel eens lastig kunnen worden daar. Verder gaf ze aan dat er echt niets te beleven is en dat mensen vaak echt vroeg gaan slapen, waardoor het in de avonden best wel saai kan zijn als je er niet zelf wat aan doet. Gelukkig zijn er nu al 2 andere volunteers en ga ik samen met Paul (ook volunteer), want ik zie mezelf nu nog niet iedere avond om 21 uur slapen. Maar wie weet veranderd dit nog wel…
Het beleid van VSO is dat de partnerorganisatie voor huisvesting zorgt en dat er keuze is uit 2 verschillende huizen. In mijn geval had de school een huis in gedachten tegenover de school, maar gelukkig heeft mijn program manager al aangegeven dat dit haar niet zo geschikt leek. Dan was er nog een optie om bij een gezin in huis te wonen, maar ik heb aangegeven dat ik dit echt niet wil. 2 jaar is veel te lang hiervoor. Omdat Paul ook huisvestiging nodig heeft hebben we nu besloten dat we samen iets gaan zoeken. Ook al blijft hij maar 9 maanden en moet ik dan misschien weer verhuizen. Mij geeft dit mogelijkheid op meer vrijheid en onafhankelijkheid en je kunt je voorstellen dat dit mij wel aanspreekt.

Wo:

Vandaag hebben we geen taal les, maar volgen we de hele dag workshops op kantoor. S’ avonds ben ik uitgenodigd om samen met 2 andere disability volunteers in een traingcentre te komen waar een andere VSO-er trainingen geeft. Het is een trainingcenter voor mensen met een beperking. Ze doen mee aan een training waarbij ze vanalles leren op het gebied van werk en ze lopen ook stage. Vanavond krijgen ze engelse les en mogen ze al het geleerde meteen oefenen door met ons te praten. Dit is natuurlijk doodeng voor velen, dus ik probeer het ijs wat te breken door zelf in het indonesisch terug te praten. Zo zien zij dat ik ook fouten maak en durven ze hopelijk wat meer. Het is een leuke groep deelnemers en in mijn ogen helemaal niet zo disabled. Iedereen heeft een normale high school afgerond en de meesten lijken buiten een lichamelijke beperking heel goed te functioneren. In Nederland zou iedereen uit deze groep waarschijnlijk met een rugzakje op een gewone school zitten. En dat baart me dan ook wel een beetje zorgen. Als deze mensen al zoveel extra training nodig hebben om een baan te kunnen krijgen en dus niet geaccepteerd worden in de maatschappij, hoe zit dat dan met mensen met een ernstigere beperking? Op zo’n moment dan besef je toch wel echt dat je in een ontwikkelingsland zit en niet op een vakantie eiland.

Do: vandaag geen school, want we zijn we bij de immigratie, waar we uren zouden moeten wachten tot er foto’s gemaakt zijn, vingerafdrukken gemaakt zijn en we dan uiteindelijk onze handtekening mogen zetten. Maar het ging echt heel snel vandaag, dus het is nu bijna rond, ik mag bijna officieel blijven!

Nou ik post even snel deze blog en dan ga ik weer socialisen met mijn nieuwe vrienden op het strand ;-)