Naik sepeda motor

Afgelopen weekend was het eindelijk zo ver, ons geplande weekendje motor-cursus. Deze training is niet gericht op het aanleren van basisvaardigheden, maar vooral op het vertrouwd voelen met de motor die je waarschijnlijk in je placement gaat krijgen. Ik zeg waarschijnlijk, omdat dit nieuwe motoren waren, maar er in sommige plaatsen al een oude motor beschikbaar is. In Nederland heb ik al wel 5 lessen gehad van erg ervaren instructeurs, dus dat komt nu wel van pas….
Zaterdagmorgen stond geheel in het teken van theorie. Eerst kregen we uitleg van onze indonesische instructeurs over motor rijden in Indonesie, daarna kwam er een agent de regels uitleggen. Alles ging in het indonesisch en iemand van VSO fungeerde als talk. Het viel me op dat ik al heel wat kon begrijpen, maar wellicht kwam dit ook doordat de borden en verkeerstekens die hij op het bord tekende bijna allemaal hetzelfde zijn als in Nederland ;-) Met 1 grote uitzondering: het bord op de rotonde dat je beide richtingen op mag rijden. En dat doen ze hier dan ook maar al te graag, iets waar ik als fietser nog steeds niet aan gewend ben. Na een hele ochtend theorie en een lekkere lunch mochten we het dan eindelijk echt gaan proberen. Voor deze gelegenheid hadden we natuurlijk wel de gepaste kleding nodig, dus ik had sóchtends al mijn bergschoenen, sokken, spijkerbroek, trui, handschoenen en helm meegenomen. Nadat ik dit alles had aangetrokken stonden we heerlijk in het zonnetje te wachten totdat onze instructeurs zo ver waren (lees: na 1 minuut al drijfnat van het zweet). Natuurlijk was ik doodnerveus, want iedereen die mij kent weet dat motor rijden niet mijn sterkste kant is. Dus gelukkig mochten we eerst even achterop. Ik dacht “nu rijden we naar een oefenterrein”, maar het oefenen vond plaats in een zijstraatje van de straat waar het VSO hoofdkantoor is, dus het achterop zitten duurde slechts 10 seconden. Toen mocht ik het dan zelf proberen. In een zijstraatje (ongveer 10 meter lang en 3 meter breed) stonden 5 pionnen, waar we maar even omheen moesten rijden. Voor de motor-rijders onder ons, dit betekent een langzame slalom en een halve draai. Voor de niet motor-rijders, dit betekent, 1 van de moeilijkste manouvres. Toen ik dit zag zakte mijn zelfvertrouwen helemaal naar het 0-punt, maar zoals mijn instructeur van de Veronica verkeersschool al voorspeld had, een 150 cc is toch wel even wat anders dan een 500 CC. Dus na een rondje voelde ik me eigenlijk wel oke. Het is vergelijkbaar met wat ik had geoeefend in Nederland, maar dan op een veel kleiner model, waardoor het veel minder zwaar is en makkelijker om in balans te blijven. We moesten steeds een rondje rijden en dan weer wachten op de ander. Ondertussen blijft het 30 graden en een brandende zon op je bolletje (lees helm). Ik had het gevoel alsof ik levend gekookt werd. Van de zijstraat mochten we ons verplaatsen naar de wat grotere weg en daar mochten we 10 rondjes om kantoor heen rijden. Op iedere hoek van de straat stond een instructeur om aan te geven of er wel/ geen verkeer aan kwam, dus zelf denken en kijken (nog zo geleerd de afgelopen weken) was er niet bij. Ook werd me meerdere malen uitgelegd dat ik toch echt beter met mijn hak kon schakelen (hier heb je 2 manieren, of de teen of de hak), maar na een aantal keer proberen heb ik toch echt besloten dat ik gewoon doe wat me aangeleerd is, namelijk de teen. We mogen toch niet op slippers rijden, iets wat hier in bali juist de normaalste zaak van de wereld is. Na alle rondjes mochten we naar huis en werd ons aangeraden een goede nachtrust te pakken, want de volgende dag was het dan echt zo ver, eindelijk de weg op….

Maar helaas niet meteen, want eerst moesten we nog wat oefeningen doen op het oefenterrein. Varierend van langzame, snelle slalom, tot rijden over een platliggende ladder (bumpy roads) en over een balk balanceren. Dus ik geloof dat we wel 80 rondjes geoefend hebben. Van 9 tot 12 non-stop oefenen en vooral op elkaar wachten. Don’t get me wrong op zich heel goed om vertrouwen te krijgen in de motor en super goed van VSO dat ze dit organiseren, maar nogmaals, in zo’n weer met die kleren wachten is echt verschrikkelijk. Ik had het zo heet dat ik niet eens meer bang was voor de echte tour in de middag. En het ging ook gewoon heel erg goed, dus dat is dan ook extra motiverend om te rijden. Na de lunch mochten we dan eindelijk gaan, in een grote kolonne gingen we de weg op. 6 volunteers, 7 instructeurs op een motor en nog een speciale scooter met een waarschuwingsbord en dan nog 2 mensen van VSO op hun eigen motor. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel bekijks heb gehad als nu, maar eerlijk is eerlijk het gaf wel een veilig gevoel. Ik mocht voorop rijden achter de 1^e instructeur aan en in het begin reed er de hele tijd iemand naast mij om al het tegemoetkomend verkeer te waarschuwen, dit doen ze hier overal. Dus feitelijk hoefde ik alleen maar achter iemand aan te rijden en niet echt op het verkeer te letten. Eerst deden we de onverharde wegen met grote plassen modder en losse stenen. We hadden die ochtend geleerd dat je altijd langzaam moet rijden, maar aangezien mijn voorganger dat niet deed, besloot ik het ook niet te doen. En met succes, want alles ging goed. Na een tijdje besloot mijn oplettende buddy om wat meer naar achter te rijden en toen pas reed ik voor mijn gevoel echt alleen. En ik vond het fantastisch, we reden dezelfde weg die ik altijd fiets van huis naar kantoor, dus ik kon zelfs genieten van het uitzicht. Toen we de rotonde naderden waar ik altijd links ga schrok ik wel even toen we ineens rechtdoor gingen, want dit is de weg waar al het verkeer door elkaar rijd en rotondes niet gebruikt worden zoals dat in de theorieboeken beschreven staat. Overal zijn auto’s en motors en niemand lijkt te weten wat die doet, het enige wat je kan doen is laten weten dat je eraan komt door te toeteren. Vanuit mijn spiegel zie ik dat we de rest ineens kwijt zijn, dus ik rijd helemaal alleen achter 1 instructeur aan en besef ineens weer hoe kwetsbaar je bent op zo’n motor. Hier hebben ze geen mooi oortje in je helm waardoor je hoort wat te doen. Nee dit is verstand op nul en rijden maar, gewoon meegaan met de stroming en vooral niet te veel aan de regels denken, tuuteren als je een auto op je af ziet komen en bij de rotonde gewoon rechtsom erover heen om daarna weer links uit proberen te komen. Dit blijft wennen voor mij. Nu mijn instructeur toch ook door heeft dat er niemand meer achter ons rijd besluit hij om te stoppen en we wachten even op de rest. Deze komt gelukkig snel en we houden even een break. Daarna rijden we nog een klein rondje en dan keren we terug naar kantoor. En ik moet eerlijk toegeven, ik vond het echt jammer, want had ondanks de stressvolle situaties nog wel uren willen doorrijden! Maar dit alles had ik nooit gekund als ik in Nederland niet zo’n goede begeleiding had gehad, dus nogmaals hartelijke dank aan Veronica verkeersschool!

Eigenlijk had ik die avond nog een bruiloft van de familie, maar ik kan telefonisch niemand te pakken krijgen en weet niet waar het is, dus ik besluit om toch maar naar het strand te gaan met de anderen. Hier heb ik een heerlijke duik in de zee genomen om daarna onder het genot van een drankje te vieren dat we het gehad hebben! Hoe cliche ook, dit geeft een moe, maar voldaan gevoel!

Sampai jumpa nanti

check de volgende link voor een straatbeeld