Wat je zaait, zal je eens oogsten....

En toen waren we alweer een maand verder, wat gaat de tijd toch snel. Zoals beloofd hierbij even een update gericht op het werk en de vorderingen tot nu toe. VSO is inmiddels op bezoek geweest om mijn werkzaamheden te evalueren en hier kregen mijn partners ook de mogelijkheid om mij feedback te geven. Iedereen was vol lof en ze geven allemaal aan dat ze zoveel van mij hebben geleerd en nog steeds leren. Ik vraag dan natuurlijk wat ze dan geleerd hebben en dan krijg ik de volgende reacties: nieuwe creatieve ideeen, altijd positief denken, benadering van de kinderen, lesmethodieken, Powerpoint inzetten in de klas, kennis over verschillende beperkingen en hoe je stageplekken kan opzetten. Dat is natuurlijk heel leuk om te horen, maar de vraag blijft altijd “is het duurzaam?” Anyway, dit was ook het moment om alle succesmomenten op een rijtje te zetten en voor mij een moment om terug te kijken en te vieren. In grote lijnen hierbij even de successen tot nu toe:
1. Met stip op 1: de stageplekken! De leerlingen vinden het leuk en de stagebegeleiders zijn erg enthousiast over de vaardigheden van de leerlingen. Ook krijg ik heel veel reacties van de omgeving die onze leerlingen aan het werk zien dat ze zo verbaasd zijn dat een kind met een beperking nog zoveel kan. Dus ik denk echt dat we hiermee het stigma een beetje kunnen doorbreken! En de docenten hebben toegzegd dat ze hier mee door willen gaan en willen uitbreiden met meer leerlingen.
2. Er is een Engelse docente aangenomen op mijn advies en zij gaat al mijn werkzaamheden overnemen gericht op het Engels. Ze loopt tot eind van dit semester 1 dag per week met mij mee om te observeren en geeft daarnaast zelfstandig les. Ze maakt hierbij gebruik van al het lesmateriaal wat ik gemaakt heb en wat we samen wat aangepast hebben. Ik zie echt dat ze de dingen oppakt en ontwikkeld, dus dat is leuk!
3. De computers die ik aangeschaft heb zijn allemaal in gebruik en de instructeur die op mijn advies is gekomen geeft alle oudere kinderen computerles. De kinderen vinden het geweldig en ze maken nu zelfs huiswerk op de computer. Het grote voordeel is dat ze hierdoor hun aantekeningen niet meer kwijt raken en hierdoor beter kunnen leren.
4. Alle docenten in ons team hebben nu deelgenomen aan de Powerpoint training en dit word steeds meer ingezet als middel in de lessen. Men zoekt naar plaatjes en maakt zo de lessen aantrekkelijker voor de kinderen en het grote voordeel is: ze vinden het zelfs leuk om dit te doen!
5. Ik ben sinds 2 weken begonnen met de training “counseling”. De deelnemers zijn 3 docenten van school, 2 zusters/ begeleiders van de Alma en 3 begeleiders van de Citra. Ik gebruik hiervoor materaal wat ik eerder gemaakt heb voor het ROC, dus het is leuk dat ik dit nu nogmaals kan gebruiken. Doordat de meeste mensen van het management de opdracht hebben gekregen om deel te nemen was ik in het begin bang dat het niet zou aanslaan bij iedereen. Maar de deelnemers waarbij ik de meeste twijfels had, geven zichzelf juist heel makkelijk bloot en delen hun onzekerheden/ onhebbelijkheden. Ik merk nu dat de stof die we behandelen vaak terugkomt in de dagelijkse werkzaamheden en dat vind ik erg leuk. Voorbeeld: ik had het met hen gehad over je eigen referentiekader en hoe snel wij geneigd zijn om te oordelen vanuit ons eigen referentiekader en zo snel geneigd zijn om te zeggen dat iets wel/ niet mag, maar dat we soms vergeten echt te luisteren en te begrijpen. Gisteren had een van de kinderen koekjes gestolen en de docent die met het kind in gesprek ging gaf niet meteen aan “dit is fout”, maar probeerde echt te begrijpen waarom het kind gestolen had. Daarna vertelde ze aan mij dat ze blij was dat ze een ander soort gesprek had gevoerd.
6. De verkoop van de producten loopt nog steeds goed en de toeristen vinden de kettingen/ armbandjes echt mooi.
7. Ik heb trainingen aan het team gegeven over lesmethodieken en heb hierbij veel voorbeelden gegeven van spelend leren. Ook hier zijn er enkele mensen die dit oppakken en in de klas dingen uitproberen.
8. Ik heb een mede student van Us en Vina (beide hebben een beperking, maar gaan naar een normale middelbare school) gevraagd om mij te helpen met de huiswerkbegeiding en zij heeft toegezegd. Dus zo hoop ik dat als ik straks weg ben deze huiswerkbegeleiding voorgezet kan worden.

Naast successen zijn er natuurlijk ook altijd frustraties, maar dat hoort er gewoon bij. Ik vind het bijvoorbeeld nog steeds erg lastig dat ik allemaal activiteiten bedenk in de Citra waar de kinderen zo blij van worden, maar ik nu al weet dat als ik straks weg ben dit geen vervolg gaat krijgen. De beste groepsleidster daar heeft aangegeven ermee te stoppen als ik weg ga en de andere doen het liefst niets met de kinderen. Ook vind ik het nog steeds moeilijk om te accepteren dat men altijd te laat komt op trainingen,halverwege trainingen weggaat om hun kind te voeden/ van school te halen of om even boodschappen te doen. Maar ik probeer me steeds weer te verplaatsen in deze cultuur en te realiseren dat familie hier op 1 staat. Ik heb in Nederland een scheurkalender van Guusje (vriendin) gekregen en iedere dag heeft een andere spreuk. Laatst was het: managar, accountant, coach etc zijn allemaal verzonnen rollen, je echte rol is vader/ moeder/ zus/ broer/ vriend/ vriendin. Ik vond dit erg toepasselijk, want waarom zou jij een betere docent willen zijn als je rol als moeder/ oma/ partner/ nicht zoveel belangrijker is. En waar gaat het nou eenmaal om? Werk is toch maar werk?

Over werk gesproken, VSO heeft aangegeven dat het verlengen van mijn Visa heel veel geld kost en dus zouden zij het liefste hebben dat ik eerder stop, per september dit jaar. Mijn contract is tot 25 November, maar mijn Visa loopt in September af. Eerder hebben ze altijd Visa verlengd voor slechts 2 maanden, maar nu doen ze dat liever niet meer. Dit hebben ze vorige week medegedeeld tijdens hun bezoek, maar mijn partners zijn hier absoluut niet mee blij en willen dat ik blijf. Eerst gaf VSO mij de optie om te verlengen tot Maart, dat zag iedereen wel zitten. Maar ik heb meteen aangegeven dat ik dat niet wilde. Na wat discussie is er nu het volgende afgesproken als ik wil mag ik verlengen t/m 20 December, maar dan moet er wel een goede reden zijn om te verlengen. En dat is iets waar ik de aankomende tijd over na ga denken. Het idee was om na de zomervakantie = 16 Juli steeds meer naar de achtergrond te gaan en vooral te coachen en te ondersteunen totdat ik weg ga. Wanneer ik stop in September zal dit slechts voor 1 maand zijn en wordt ik geacht om vooral mijn vertrek voor te bereiden en vinden er ook nog eens tal van nationale activiteiten plaats en is het Ramadan vakantie. Dus ik weet nu al dat er dan weinig van terecht zal komen. Wanneer ik blijf tot eind December heb ik voor het coachen alle tijd. Maar de vraag is of ik deze rol van aan de zijlijn staan wel leuk vind voor een half jaar? Het ene moment denk ik, ja dat lijkt me leuk en uitdagend, het volgende moment denk ik dat het vooral frustrerend zal zijn, omdat ik meer moet toekijken en minder zelf zal doen. Daarnaast gaan mijn 2 mede volunteers me verlaten per eind Mei en er komen geen nieuwe mensen meer. Ik heb hier heel veel lokale vrienden, maar daarmee kan ik niet delen zoals ik dat met Danny en Alanna kan. Ik ben er dus nog niet uit, maar ik heb gelukkig tot Mei om te beslissen. Dit betekent overigens niet dat ik dan terug kom naar Nederland, want ik heb al weer andere plannen, maar daarover later meer ;-)

Het regenseizoen is nog steeds in volle gang en ik merkte vorige maand dat ik daar echt last van had. Als het de hele dag regent is er weinig anders te doen dan binnen zitten en films kijken of boeken lezen. Dat heb ik dan ook veel gedaan en ben nu aardig door mijn lees/film voorraad heen. Maar na regen komt altijd weer zonneschijn en zo figuurlijk ook afgelopen maand in mijn leven. Ik heb veel leuke dingen gepland en gedaan in de weekenden en vrije avonden om mezelf weer wat op te peppen en het heeft gewerkt. Ik ben een weekendje naar Ende geweest, daarna nog naar het strand en ik heb het spel scrabble gekregen. Wat ik nu bijna dagelijks speel met vrienden, zowel in het Engels als in het Indonesisch! Ik vind het nog steeds niet leuk dat het iedere dag regent, maar ik weet dat het erbij hoort en dat het straks weer over is. Ik heb veel leuke dingen in het vooruitzicht om naar toe te leven: over 2 weken weer een week op Bali om nieuwe vols op te halen, wegwijs te maken en te trainen, een mini paas vakantie in April met leuke andere volunteers, afscheidsfeestjes van huidige vols, uitjes met de collega’s en dan 17 Juni begint mijn echte vakantie. Ik ga namelijk een maand reizen, in het begin alleen, maar later komen er vrienden uit Nederland bij, dus daar heb ik nu al heel veel zin in!  

Nou jullie zijn weer op de hoogte. Ik ga nu naar vrienden om lekker samen te eten en te scrabbelen!