Brand

Soms gebeuren er weleens dingen die je gewoon echt even kwijt wilt, dit is zoiets:

Vanmorgen tijdens het wekelijkse sporten zag ik ineens een dikke pluim rook boven een van de huizen dichtbij onze school. Ik zei tegen een van mijn collega’s, “ik denk dat er brand is”, maar mijn collega’s zeiden dat het gewoon een verbrande autoband was. Dus wij vervolgden het sporten, ik zag de pluim rook steeds groter worden en het zag helemaal zwart van de rook. Dus ik zei nogmaals, dit is echt brand en ik vroeg of we niet de brandweer konden bellen. Voordat ik verder ga zal ik even toelichten, in Bajawa is nooit iets te beleven en iedereen kent elkaar, dus het nieuws ging net als de brand als een lopend vuur. En dit is voor iedereen een reden om alles te laten voor wat het is en naar de brand toe te snellen. Nu ging ik ervan uit dat een leraar dit niet doet, maar niets bleek minder waar. Dus ik vroeg om de brandweer te bellen, maar gelukkig had iemand anders dit al gedaan. Dus ik stond daar voor het hek alle kinderen tegen te houden die ook naar de brand wilden kijken en in mijn beste bahasa proberen uit te leggen hoe gevaarlijk het is om te dichtbij te komen. Op hetzelfde moment rennen alle mannelijke collega’s ervan door om naar de brand te kijken en al snel volgden de vrouwen. Nou en zie dan maar eens 90 kinderen op het schoolplein te houden… dit lukte dus niet… iedereen rende er vandoor en alleen de kinderen die echt bang of niet snel genoeg waren bleven bij mij. Dus daar stond ik dan met een handje vol kinderen naar 2 afbrandende huizen te kijken. Er was nog een collega over die voor de kinderen melk aan het koken was en dus wel besefte dat ze niet weg kon. De directeur was er niet en had zijn telefoon op school laten liggen, dus ik kon hem ook niet op de hoogte brengen.

Ik geloof dat ik 3 fases doormaakte, 1: verbazing, niemand, maar dan ook niemand bekommerde zich om de kinderen 2: angst; stel dat het vuur overslaat en onze kinderen komen in de zuurvee terecht, 3: boosheid, hoe haal je het in je hoofd om gewoon weg te rennen terwijl je betaald wordt om op kinderen te letten.

Uiteindelijk viel het gelukkig mee, althans, de brand was snel gedoofd,  er zijn wel 3 huizen afgebrand en families zijn al hun spullen kwijt. Dus dat is natuurlijk erg verdrietig. Toen de leraren terug kwamen om hun verhaal te doen heb ik me bewust op de achtergrond gehouden, maar ik heb wel besloten dat ik morgen (hebben we veragdering) toch maar weer mijn mond open ga doen. Ik wil dat ze inzien dat dit gevaarlijk had kunnen zijn en ik wil het ook hebben over brand-veiligheid. Danny (mede vol) gaf me de tip om de brandweer uit te nodigen om wat uitleg te geven en ik vind dit een heel goed plan. Ik ga het morgen voorleggen in het team en hoop dat men akkoord gaat.

Toen ik nog in Nederland werkte hadden we vaak brandoefeningen en ik weet nog dat ik dit soms een beetje overdreven vond, maar eerlijk is eerlijk, je wist precies wat je moest doen en wie verantwoordelijk was voor wie en wat. En wat ik daarvan wel geleerd heb is nooit in paniek raken en beseffen dat jij als docent altijd verantwoordelijk bent voor de leerlingen. Ik besef heel goed dat men hier nog nooit aan brandoefeningen gedacht heeft en dat het misschien de eerste keer is dat de brand zo dichtbij was, maar ik kan niet begrijpen dat men zich niet verantwoordelijk voelt voor de kinderen. Ik zie het werken hier nog steeds als een uitdaging, maar deze wordt wel steeds groter zo!

Tot zo ver, later hopelijk weer wat beter nieuws!